บทลำนำแห่งความเหนื่อย

เหนื่อย

เหนื่อยกับสิ่งแบกรับอยู่วันนี้

ชีวิตก็ไม่ได้เกิดมาในครอบครัวที่สบาย

ครอบครัวหาเช้ากินค่ำ เงื่อนไขในชีวิตมากมาย มีความสบายแค่เพียงเศษเสี้ยว

เวลาเกิดความต้องการ ที่มักมาจากการอ้างอิงของคนอื่น ก็มักจะต้องหักห้ามความต้องการนั้นให้ได้อยู่เสมอ

พูดอีกอย่างหนึ่งก็คือ เราถูกฝึกการหักห้ามใจมาตั้งแต่เด็กๆ

สิ่งนี้ไม่เคยเว้นว่างในชีวิตของเราเลย

กลายเป็นคุณลักษณะที่สำคัญ เราที่คิดว่าเป็นข้อดีมากกว่าคนอื่น

เป็นคนที่รู้อดทน เก็บความรู้สึกเอาไว้ เห็นแก่ความรู้สึกคนอื่นเป็นส่วนรวม

ความต้องการของตนเอง เอาไว้ทีหลัง

เป็นอย่างนี้อยู่ตลอดเวลา

*****************************

แต่เพราะความเป็นมนุษย์ ที่ไม่เคยให้มีความเรียบง่ายในชีวิต

เมื่อมีคุณลักษณะอย่างหนึ่ง ก็มักจะมีคุณลักษณะอีกอย่างที่เป็นขั้วตรงข้ามในตัวอยู่เสมอ

เป็นการสร้างความสมดุล หรือแรงขับเคลื่อนในชีวิต

ความอดทนในตัวเรา

มาคู่พร้อมกับความอ่อนไหว (Emotional-Sensitive)

อยากให้ลองนึกภาพ สิ่งนิ่งที่แสนจะแข็งแรง มั่นคง

กับอีกสิ่งหนึ่งแสนจะอ่อนไหวและเปราะบาง

สิ่งเหล่านั้น สามารถรวมกันอยู่ในมนุษย์หนึ่งคนได้

ซึ่งมันคือตัวเรา

*****************************

เหนื่อยเหลือเกิน

เหนื่อยกับชีวิตเหลือเกิน

โลกเรา หมุนมากเกินไป เรื่องราวมากเกินไป ฉันเกินจะรับไหว

ตัวฉันที่ซับซ้อนเกินไป

ตัวฉันที่ไม่แน่นอน

ตัวฉันที่แสนเปราะบาง

ยืนท่ามกลางโลกที่ใฝ่หาแต่ความแน่นอน

ซึ่งไม่เคยมีอยู่จริง

ฉันเหนื่อยเหลือเกิน

*****************************

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.