Karşılık
Karşılıklı sevginin yetemediği hiçbir şey yok. Saçmalasan bile anlaşılacağını bilirsin,arkaplana atılmayacağını, kırıldığın kızdığın şeylerin ciddiye alınacağını bilirsin. Karşılıklı sevgi seni köşelere çarptırmaz demiyorum ama seven insan o köşeye çoktan elini koymuştur diyorum.
Neden karşılıklı olması gerekiyor peki? Çünkü bazen kendi sevginizin yeterli gelmediğini çıkmaz sokaklarda dolaşırken düşünüyorsunuz. Karanlıkları aydınlığa kavuşturan, olmazları olduran da sevildiğinizi bilmek işte. Seviyorum ama yetmiyor diyebiliyorsunuz ama yeteri kadar sevilmiyorum demek biraz zor çıkıyor ağızdan. Ne kadar sevildiğini nasıl ölçebilir ki insan.. Ölçemez
Eğer ki seviyorum ama o beni o kadar sevmiyor diyorsanız kendi sevginizden şüphe etmeniz gerekir. Sevgi insanı kör eder, öyle bir sarıp sarmalar ki onun eksik yerlerini bile tamamlar. Sevginin tamamlayıcı gücü böyledir. Bir de karşınızdaki sevginin sizi böyle tamamlandığını düşünün. Gücünüzün, yıkılmazlığınızın ve yenilmezliğinizin izlerine bir bakın. Şüphe edilmeyecek tek şey karşıdaki insanın sevgisidir. Bakışından, gülüşünden anlar yoksa insan sevilmediğini. Hisseder, bilir..
Ama sevildiğini bilmek kanatları olmadan uçmaya benzer. Düşmeden, yorulmadan, usanmadan devam etmeye benzer. Sevildiğin kalbe göç etmeye benzer. Geri dönmeyi bir an bile düşünmeden hep o diyara ulaşmak için kanat çırpmaya benzer.
Göç ettiğiniz kalplerin; yeriniz, yurdunuz, eviniz olması dileğiyle..
