Trap

Gisteren had ik een afspraak bij een klant in Amsterdam. Toen ik na die tijd weer bij mijn auto was aanbeland, mijn tas op de achterbank had gelegd en bezig was mijn jasje over de rugleuning van mijn voorstoel te hangen, werd ik gebeld door mijn vrouw.
‘Je jongste dochter wil je graag even wat vertellen,’ sprak mijn wederhelft met enige trots. Onze jongste dochter is vier.
‘Maar ik sta naast de auto in een parkeergarage in Amsterdam, op het punt om in te stappen en naar huis te rijden’, antwoordde ik, ‘kan ik haar straks niet even bellen, als ik rijd?’
Maar dochterlief had de telefoon al te pakken.
‘Ik heb cadeautjes gekregen,’ zei ze lief, ‘en mijn speentje in de brievenbus gedaan.’
Ach, das waar ook, vandaag moest ze van ons stoppen met de speen. Mama had haar gevraagd die op de post te doen naar zogenaamd een ander kindje, om het afscheid van de speen een wat definitiever karakter te geven. In ruil daarvoor mocht ze dan een klein cadeautje uitzoeken.
‘Knap van je hoor, je wordt al echt een grote meid!’ zei ik. We keuvelden nog wat en hingen op.
‘Tot straks hè, schatje.’
‘Doei papa.’
Ik stapte in de auto en haastte me de parkeergarage en vervolgens Amsterdam uit, terug naar het mooie oosten des lands. Eenmaal thuis, nog maar bij de achterdeur, kwam dochterlief me al enthousiast tegemoet rennen.
‘Kijk eens wat ik allemaal heb gekregen, papa!’
Ze pakte mijn hand en trok me mee richting de woonkamer. Op de bank lagen haar nieuwe speelgoedjes uitgestald: een babypop met kleertjes en twee kleine plastic flesjes, en een ronde, paarse knuffel van het formaat voetbal.
‘Potverdikkie, mooi hoor!’ zei ik.
Wij hadden heftige ontwenningsverschijnselen verwacht, maar ze leek niet naar haar speen te talen. Ze was dolblij met haar cadeautjes.
Toen tegen etenstijd de vermoeidheid toesloeg, kroop ze lekker bij mama op schoot.
‘Ik heb zo’n zin in mijn speentje,’ jammerde ze huilerig.
Papa en mama keken elkaar aan en wisselden een weekhartige blik vol medelijden uit. Zelf waren ze bijna een jaar geleden gestopt met roken. Heel wat anders, maar het gevoel van gemis zal wel ongeveer hetzelfde zijn. Maar we moesten volhouden nu.
Ze ging zonder protest naar bed en sliep de hele nacht rustig door, zonder speen dachten we. Maar toen mama de volgende ochtend wakker werd en de badkamer binnenliep, brak ze bijna haar benen over verschillende stapeltjes boeken, die in een lijn van laag naar hoog richting het badkamermeubel stonden opgesteld.
Wat moest dit voorstellen? Maar eens even poolshoogte bij onze jongste spruit. Ze lag nog lekker in bed. En wat bleek? Mama had een hele tijd geleden een speen bovenop de hoge kast in de badkamer gelegd, en dochterlief had daar een mentale notitie van gemaakt. Toen de hunkering naar een speen haar die nacht boven het hoofd was gegroeid, had ze in het holst van de nacht een trap gebouwd van boeken, zodat ze het speentje van die hoge kast kon pakken.
Slimme meid.