Een gesprek met Ron Kooren

Voorzitter College van Bestuur Albeda College

Het eerste dat mij opvalt in de werkkamer van Ron Kooren, voorzitter College van Bestuur Albeda College, is het schilderij dat bij zijn bureau hangt. Het is geschilderd door zijn vader, maar niet alleen daarom hangt het hier. Het herinnert ook aan zijn jeugd daar in de Schilderswijk, de ruwe buurt waar hij opgroeide en zich leerde handhaven. Maar het schilderij heeft ook een donkere, bijna gevaarlijke kant, vertelt Ron, een kant die hij ook heeft leren waarderen. Een kant die ook bij het leven hoort — licht en donker.

We krijgen het over de muziek van Leonard Cohen en dan met name zijn laatste CD — ‘You want it darker’ — donker, maar niet wanhopig. Donker omdat dit bij leven hoort. Zo ontstaat een balans in het leven.

Dan krijgt het gesprek een prachtige wending als Ron vertelt over zijn reis in het leven — een reis die juist in die donkerte veel heeft gegeven aan zijn leven. Zijn persoonlijke en indringende ervaring met de dood heeft zijn leven verrijkt. Het heeft hem vrij gemaakt. Vrij in je denken, vrij in je handelen. Die ervaringen geven het leven zoveel meer rijkdom. En maken je ook dienend aan het leven hier. Zoals in zijn geval het onderwijs aan 20.000 jonge mensen in Rotterdam.

Als ik over het verloop van zijn carrière wil schrijven check ik zijn LinkedIn profiel. Wat opvalt is dat het begint bij het begin — schoonmaker / bejaardenhulp bij Cemsto/Groene Kruis. Hij is niet te beroerd om te vertellen waar hij vandaan komt en hoe die lange weg is gegaan. Is het valse bescheidenheid? Zelf afkomstig uit een ruige buurt en een arbeidersgezin zou ik dat wel doorzien. Dit is een man die hoogten en diepten heeft gezien en vanuit zijn hart en handen in het leven staat.

En nu hij aan het hoofd staat van een grote ROC — wat ziet hij als zijn ambitie? Natuurlijk komen daar vergezichten, natuurlijk komen daar heldere plannen voorbij. Maar wat mij opvalt is dat hij zelf ook als studieloopbaanbegeleider midden in dat onderwijs staat. Door daar met jonge mensen te werken, hen de weg te wijzen, of beter op weg te helpen, tekent dit de man en het onderwijs op dit Albeda College meer dan alle plannen bij elkaar.

‘Steer your heart past the truth / You believed in yesterday / Such as fundamental goodness / And the wisdom of the way / Steer your heart, precious heart’ — Leonard Cohen

‘Ik wil van het Albeda College de beste ROC van Nederland maken.’ Punt gezet. Helder. En ik geloof hem. Niet om het onderwijs per se, niet om hem zelf per se, maar omdat jonge mensen daar in Rotterdam dat verdienen. Ja, natuurlijk, er moet nog wel veel water door de Nieuwe Maas, maar het punt is gezet. Hij geeft me een boekje mee over de strategie van het Albeda College en geloof me, ik heb al heel wat boekjes meegekregen in mijn leven, maar aan het eind staat iets dat mij opvalt: ‘Wij staan voor een grote uitdaging. Wij voelen als geen ander dat we moeten veranderen. Dat zijn we verplicht aan onszelf, onze studenten en de samenleving waarin wij leven.’

Die zinnen vallen op omdat we het in het gesprek hebben over de rol van kleine kinderen in ons leven, hoe juist onze kleinkinderen ons beiden helpen om de wereld met verwondering te blijven zien. Om dat te kunnen moet je beweeglijk blijven. Met een kinderlijke blik durven kijken. Of eigenlijk: als een mens in het leven staan.

Speerpunten als pedagogisch didactisch klimaat, operationeel excelleren, leerwerkplaatsen, samenwerking met bedrijfsleven — allemaal belangrijk, allemaal punten op de horizon. Maar het begint altijd bij de persoonlijke intentie — wat is mijn persoonlijke purpose? En dát is die verandering waar over gesproken wordt, waar Ron Kooren over spreekt: kun je door de ogen van een kind blijven kijken naar je omgeving. En dan is het niet vreemd dat je een verzameling t-shirts in je kast hebt hangen van de superhelden waar je graag met je kleinkinderen naar kijkt. Toch?

‘Act the way you’d like to be and soon you’ll be the way you act.’ — Leonard Cohen

Ron van Es — Work and Purpose