In gesprek met Annelou Molendijk

docent maatschappijleer Diamantcollege

Annelou Molendijk is docent maatschappijleer bij het Diamantcollege. Ze is daar net begonnen nadat haar vorige school haar geen vast contract kon aanbieden. Dat is het lot van jonge docenten tegenwoordig. Ze moeten maar flexibel zijn. Aan de andere kant doen ze heel veel ervaring op die ze goed kunnen gebruiken. Want, vraag ik Annelou, wat is jouw ambitie in het onderwijs? Dan vertelt ze over haar droom, of beter haar voorbeeld: de Dreamschool. Het televisieprogramma waar Lucia Rijker en Eric van ‘t Zelfde jongeren opnieuw inspireren. ‘Ooit ga ik zo’n school opzetten’, vertelt Annelou. ‘Voor al die jongeren die nu niet in het systeem mee kunnen komen. Gewoon omdat ze niet passen, omdat het reguliere onderwijs geen plek heeft voor dit soort gasten.’

‘Ik heb een groot hart voor jongeren die hun weg moeten banen in deze samenleving en die zelf grote problemen hebben. Ik versta ze. Misschien omdat ik zelf een multiculturele achtergrond heb. Vooral ook omdat ik in Rotterdam-Zuid de kans heb gehad jongerenwerk te doen. Ik spreek hun taal en kan makkelijk een band met hen opbouwen.’

‘Ik vind het jammer dat jongeren het lastig vinden in het onderwijs, natuurlijk, ook daar moeten ze zich aanpassen aan de regels, maar met een beetje begeleiding blijven ze mogelijk langer aan boord. Het is natuurlijk ontzettend jammer als die gasten thuis zitten op de bank. We moeten ze meenemen in dat onderwijs.’

Hoe hou jij je staande als jonge docent, vraag ik haar? Teveel jonge docenten taaien namelijk af of passen zich aan. ‘Ik heb daar natuurlijk ook last van’, vertelt Annelou. ‘Ik heb best wel ideeën, maar door alle regels krijgen die soms weinig kans. Ik heb zelfs contact gezocht met een wethouder, hem vertelt wat we allemaal kunnen doen. Die wethouder was wel enthousiast, maar ja, bestuur van een school zwaait dan met de regels. Natuurlijk, ik snap wel dat die regels er zijn en ook moeten zijn, maar alles wordt zo ontzettend dichtgetimmerd.’

‘Ik wil jongeren de ruimte geven en vanuit wederzijds respect samen aan de slag gaan.’

Breng je jezelf in een lastige positie dan, vraag ik haar, als je zoveel wilt in een cultuur met al die regels? ‘Misschien’, antwoord ze, ‘het is natuurlijk lastig met docenten die al zolang meelopen en ook als je zelf geen vast contract hebt. Maar het moet gewoon. We kunnen die kids niet de dupe laten worden. Dat gaat me aan het hart.’

Opeens vraag ik haar naar haar grote voorbeeld. Aan welke docent heeft zij nu het meest gehad. Vrijwel onmiddellijk antwoord ze: Annet van der Zandt. Ze kwam uit het bedrijfsleven en heeft mij met haar vak, Maatschappijwetenschappen, ontzettend gestimuleerd met wat ik nu doe. Heb je haar dat dan ooit verteld? ‘Nee, eigenlijk niet’, zegt ze dan. Misschien moeten we dat eens vaker doen, zeg ik haar. Onze docenten ook ‘eren’ door te vertellen wat wij aan hen hebben gehad. Hoe ze een stempel drukten op onze weg in het leven.

En die Dreamschool, vraag ik haar, wanneer gaat dat gebeuren? Lachend vertelt ze dat het nog wel even zal duren. ‘Als ik 35 ben? Dan heb ik nog 13 jaar om daar te komen.’

Mooi om Annelou zo enthousiast te horen vertellen over haar vak, haar jongeren en haar droom. Met dank ook aan Annet van der Zandt.

Ron van Es — Work and Purpose