In gesprek met Ron Bormans

voorzitter College van Bestuur Hogeschool Rotterdam

‘Verborgen heldendom’, deze woorden vallen later in het gesprek met Ron Bormans. ‘Verborgen helden, dat zijn docenten die in hun werk niet altijd zien wat ze teweeg brengen in de levens van jonge mensen. Maar ook al zien ze het niet gelijk, het zijn wel helden, want vaker, later in het leven, kijken veel studenten terug op die tijd met een docent. Daar en dan denken ze weer aan de lessen, de wijze woorden, of zelfs momenten die betekenisvol zijn geweest in hun leven.’

Ron Bormans is voorzitter college van bestuur van Hogeschool Rotterdam. Ik spreek hem in een bijzondere locatie — de oude bestuurskamer van Unilever waar nu de Hogeschool Rotterdam zit. Of ook zit, want de Hogeschool Rotterdam heeft veel locaties in Rotterdam — er zijn dan ook maar liefst 36.000 studenten. En daarmee is de Hogeschool Rotterdam de wereld voor veel studenten. Hier kunnen ze oefenen, vertelt Ron Bormans, oefenen om daarna die echte wereld in te gaan. Daarom is het zo belangrijk dat deze wereld hier op school van betekenis is voor studenten. Ja, woorden als ‘aandacht’ vallen, maar hoe geef je aandacht aan 36.000 studenten?

Door te weten dat je van betekenis bent als docent ook al zie je en hoor je dat niet altijd of meteen. Door die studenten een eigen wereld aan te bieden in die grote school waar ze kunnen ontdekken en hun eigen weg leren zien.

‘Hun wereld hier, zegt Ron Bormans, is die gang daar’, en hij wijst op de gang naast zijn kamer. Een gang van pakweg 20 lokalen, met mede-studenten en docenten. Hier worden ze opgevangen door elkaar, hier leren ze, hier mogen ze op hun verhaal komen. ‘Wat wij hier moeten doen is zorgen dat zij niet uitvallen, dat is een grote uitdaging in deze ingewikkelde tijden. Door hen vast te houden, brengen we hen verder.’

De verborgen helden kennen hun eigen betekenis.

Dat niet uitvallen blijkt voor hem zelf een oude kwetsuur te zijn — ‘het is natuurlijk een krasje op mijn ziel’ — want hij zelf viel in zijn jonge jaren uit van zijn eerste studie. Het is daarna allemaal goed gekomen en hij zit nu goed op z’n plek, vertelt hij. Ik denk dat hij door dat krasje ook heel goed kan zien wat er nodig is voor jonge mensen die op een randje balanceren en er makkelijk kunnen afvallen. Juist dan hebben ze een stevige greep nodig, een stimulans en ja, en verborgen helden die weten dat ze dienstbaar zijn aan hun onderwijs.

Gaat dat perfect? Nee dus. ‘Dat kan ik nu wel zeggen nu ik zoveel jaar ervaring heb in het leven, het leven — en dus ook de plek om dat te oefenen, de school — is niet perfect. Dat is onvermijdelijk en niet altijd erg. Onze opdracht is compromisloos streven naar perfectie in de wetenschap dat imperfectie altijd bij ons zal zijn. En de paradox is dat die zelfs vormend kan zijn of mensen weerbaar maakt.’

‘Dát maakt het onderwijs hier ook betekenisvol in het leven van onze studenten. Of dat nu is of later.’

Ron van Es — Work and Purpose