Welcome Back : Digimon Adventure Tri - EP.1

หลังจากที่รอคอยมาประมาณหนึ่งปีกว่า .. ในที่สุดมันก็มา ฮืออออออ ดีใจ

ถึงตอนที่เห็นลายเส้นครั้งแรก จะสะเทือนใจไปประมาณหนึ่งวันเต็มๆ แต่พอได้ยินเพลงบัตเตอร์ฟลาย ความดราม่านั้นก็หายไปทันที

ฉายวันที่ 21 ตามเวลาญี่ปุ่น แต่คิสอะนิเมะไม่เคยทำให้ผิดหวัง ทำให้ได้ดูตอนวันศุกร์ที่ 20 พฤศจิกายน ตอนแรกว่าจะกลับมาดูที่บ้าน ตอนจบก็นั่งดูในคาบไปหนึ่งตอน พักเที่ยงอีกหนึ่ง คาบบ่ายอีกสองตอน

พูดถึงอารมณ์ที่ดูตอนครั้งแรก ทุกอย่างดีงามมาก แบบเลอค่าและเพอร์เฟ็คต์ เพลง Butterfly กับ Brave Heart สามารถทำให้ฮึกเหิมเหมือนเดิม แม้จะขัดใจลายเส้นที่ดูแล้วรู้สึกเกร่อๆและแข็งๆ แต่ก็โอเค ดูครั้งแรกเลยขัดใจมากๆแค่จุดเดียว คือ ฉากเปลี่ยนร่าง รู้สึกแบบมันสวยนะ แต่ไม่แกรนด์เท่าไร

พอมาดูอีก(สามสี่ห้าหกเจ็ดแปด)รอบ เริ่มมีหลายจุดที่รู้สึกแปลกๆนอกจากฉากเปลี่ยนร่าง — ฉากเจออากูม่อนครั้งแรก แบบเอ่อะ .. ง่ายดี ฉากเปลี่ยนเป็นโอเมก้ามอนเช่นกัน มาแบบงงๆเลยทีเดียว (แต่เส้นโอเมก้ามอนกับอัลฟามอนงามมาก) ฉากไทจิสับสน แอบเข้าใจความรู้สึก เพราะวัยที่เปลี่ยนไป ทำให้คิดอะไรรอบคอบมากขึ้น ไม่เหมือนตอนเด็ก บ้าดีเดือดมากๆ เหมือนเปลี่ยนการแสดงออกถึงความกล้าหาญของแต่ละวัย สำหรับเรื่องความเปลี่ยนแปลงรู้สึกธรรมดา แต่รู้สึกขัดใจตรงที่ทีมงานยัดฉากมาให้เยอะมาก แต่ดูไม่มี impact ดูเยอะแต่ไม่ลึก เข้าใจแต่ไม่อินไปด้วย แต่ก็เข้าใจว่าถ้าจะยัดฉากเลือดลากมาคงไม่ไหว ไงมันก็ยังเป็นการ์ตูนสำหรับเด็ก แม้คนดูจะเลยวัยไปหมดแล้ว นอกจากนี้ยังมีบางฉากที่สลับโพสิชั่นกันแบบงงๆ แต่ก็เอาเถอะนะ ก็หวังว่าตอนสองจะพีคกว่านี้ โจเป็นคนนำด้วย น่าจะเกี่ยวกับการเลือกทางเดิน คงดราม่าน่าดู

สำหรับตัวละคร ทุกคนดูเปลี่ยนแปลงมาก

ไทจิ — ยามาโตะ คู่นี้เหมือนสลับนิสัยกันบางส่

ทาเครุ ก็ดูเจ้าชู้และกะล่อนไปอีก เด็กน้อยของแม่ หนูเปลี่ยนไปอีกค่ะลูก รู้สึกสวยเยอะเหลือเกินค่ะ ที่พาไปคอรเสิร์ตพี่ชาย

ฮิคาริก็เก๋มาก แบบนางกัดฟันกรอด โมเม้นท์นั้นแบบยกมือทาบอก พี่ลังเล น้องแทบจะรบแทนแล้วค่ะ

โซระ มีมี่ โคจิโร่ รุ่นพี่โจ ดูไม่เปลี่ยนไปมาก ยกเว้นโคจิโร่ที่คิดจะเปลี่ยนแปลงตัวเอง (น่ารักโคตรๆ ตอนเขินแบบโอ้ยแม่คะ) กับ ตอนรุ่นพี่โจบอกว่าตัวเองมีแฟนตลกมาก โดยเฉพาะตอนทาเครุถาม Is she a human ? แบบโอ้ย เด็กน้อย โลกใบนี้ทำให้หนูเปลี่ยนแปลงไปมากจริงๆ

เหล่าดิจิมอน สวยงามค่ะ ยกเว้นสีตัวอากูม่อน ซีดไปไหน คุมโทนมากมั้ยเนี่ย แถมภาคนี้ไม่มีตะโกนชื่อท่าแล้วอ่ะ เสียใจแรง

สาวแว่น — ข้าม ยังรู้สึกว่านางน่าสนใจไม่พอ

นังองค์กร — มาดีมาร้ายไม่รู้ ไม่มั่น ดันไม่โชว์หน้าบอส

พวกภาคสอง — เดี๋ยวก็คงกลับมาแต่ไม่รู้ตอนไหน ไม่ได้โฟกัสมาก เพราะจริงๆก็ชอบแค่ภาคแรกอยู่แล้ว -.-

สิ่งที่ประทับใจโคตร — ตอนอากูมอนแปลงร่างครั้งแรก brave heart ขึ้น บายค่ะ อยากร้องไห้แต่ตอนนั้น แต่พอดีอยู่โรงเรียนเลยฮึบไว้ / ตอนได้ยินเพลง butterfly ครั้งแรก แม่เง้ยมากๆ แบบปริ่มชิบหัย / เพลงประกอบตอนโอเมกามอนสู้กับอัลฟามอนก็ดี เบรฟฮาร์ทบรรเลงเวอร์ คือดีงามโคตรๆ ถ้าทำนองหนักกว่านี้คงหนักร้องไห้ I wish ก็ดี แบบดีมากจริงๆ *เอาง่ายๆคือเพลงประกอบแม่งเลอค่าทุกเพลง* / ฉากตอนทุกคนไปหาไทจิที่สนามบินก็ดี ยืนเรียงกันแบบ โอ้ย ใจสั่นไปหมดค่ะ.

พูดถึงเรื่องคู่ชิป. — อวยไทจิโซระ กับทาเครุฮิคาริ ตอนจบภาคสองทำเรือแตกพ่ายกันไปหมด แล้วทำไมคะ ทำไม ภาคนี้ใส่มาให้กำลังใจทำไม 55555555 โดยเฉพาะทาเครุฮิคาริ โอ้โห Are you jealous ? เพื่อนถามกันแบบนี้หรอคะ 55555555

พูดถึงคู่วาย. — จริงๆคู่นี้ไม่ได้ชิปเว่อ แต่ชอบมาตั้งแต่เด็กๆ คือไทจิโคจิโร่ คู่อะไรก็ไม่รู้อยู่ด้วยกันละแบบตีกันก็จริง แต่น่ารักมาก ชอบเวลาสองคนนี้อยู่ด้วยกัน / คู่นี้ไม่พูดถึงไม่ได้ อยู่ด้วยกันบ่อยกว่าอยู่กับโซระ ฮัลโหลมนุษย์ มองไทจิอยู่ได้ ยามาโตะคลุง ละตอนประคองนะ โอ้โห ทั้งไหล่ทั้งเอว แบบเดี๋ยวนะเดี๋ยวๆ *ยาดมแปบ* ประคองกันไปกันมา นี่แบบอะไรเนี่ย5555555555 ไทจิทรุดบ่อยจัง มีการตัวปลิวด้วย คือตอนเห็นเส้นครั้งแรกก็รู้ว่ามันต้องมีโมเม้นท์วายมาขาย แต่ไม่นึกว่าจะมาเยอะกว่าคู่อฟช. ทั้งประคอง เกี่ยวแขน แอบมอง นั่งชิงช้าสวรรค์ เทพริกไทย(?) ละทุกคนก็ดูยินยอมพร้อมใจให้พวกเขาอยู่ด้วยกันนะ อีกเรื่องมีความรู้สึกว่าภาคนี้ไทจิดูแบบต้องประคองไรงี้ ทั้งที่นางเตะบอล แต่ยามาโตะเล่นแค่กีตาร์ดันแข็งแรงกว่าไทจิ งง หรือปกตินักดนตรีแข็งแรงวะ 55555555 ท่าตอนอากูมอนด้วยเหมือนกัน ดูเหมือนผู้หญิงกอดมาก หรือนี่คิดไปเอง ไงก็ช่างแต่ถือว่าให้กำไรสาววายมากๆ

สุดท้ายก็ ..

ยินดีต้อนรับกลับมานะ :)

ปล. อยากข้ามไปเดือนมีนา รู้สึกอยากดูมากๆ มันต้องปัง