แมวกับเรา

เรากำลังปลงหวะ

เราเด็กมากๆ เกริ่นมาแบบนี้ไม่ใช่อะไรเลยนอกจากจะขอข้อแก้ตัวให้ตัวเองหากผิดพลั้งอะไรไป

เรื่องมันมีอยู่ว่าแมวที่เลี้ยงไว้มันเล่าให้ฟัง (เราคุยกับแมวได้ แต่แค่ตัวเดียวนะตอนนี้) ว่า มันถูกปลาย่างทิ้ง เราถามว่า ปลาย่างมันตายแล้วมันจะเดินได้ไง

“ไอ้โง่ ถึงมันตาย แต่มันก็เดินได้ อย่าถามได้ปะละ บอกว่าหนีก็หนีดิวะ”

เอากะมันดิ หงุดหงิดง่ายชิบหาย เออ อยากล่าเหี้ยไรก็เล่ามาเลย กูพร้อมฟัง เราสบถไปแบบหัวเสีย เพราะรู้ว่ายังไงๆมันก็จะเล่าถ้ามันเปิดเรื่องมาแล้ว แมวเหี้ยไรก็ไม่รู้เอาแต่ใจชะมัด

“ตอนนั้นเราเอามือตะปบมัน อ้าปาก ดมกลิ่น เออ ลืมบอกมันเป็นปลาเค็มด้วย ดองไว้นานแล้ว มันน่ากินมาตั้งนานแล้ว แต่เพิ่งจะอยากกิน … หมายถึงพร้อมอะ ตอนนั้นกลัวก้างติดคอ”

เดี๋ยวๆ เป็นแมวประสาอะไรกลัวก้างปลาติดคอ กระจอกจัง เราอดไม่ได้ที่จะแย้งมัน รู้ว่ามันจะโกรธแล้วก็

“ฟังสิวะ แกก็เริ่มเป็นเหมือนคนทั่วไปแล้วอีกแล้ว ที่พอจะเล่าอะไรก็ขัด บอกกี่ครั้งแล้วว่าเรื่องส่วนตัว เป็นประสบการณ์ส่วนตัว ถ้าไม่ใช่เรา แกก็ไม่เข้าใจหรอก”

เห็นปะ ไอ้แมวขี้สั่งสอน กูเป็นคนนะโว่ย

“ปลาย่างค่อยๆขยับตัว เรามัวแต่อึ้ง ก็เลยไม่ทันระวังอะไร คิดว่าลมพัด หิวน้ำ ก็เลยเดินไปเอาน้ำ พอกลับมามันก็หายไป”

เรากำลังจะถามว่า ถึงกับต้องเดินไปเลยเหรอ แล้วตู้เย็นอยู่ไกลขนาดนั้นเชียว รอบนี้ไม่ได้พูดออกไป คิดในใจ มันเริ่มน้ำตาซึม สงสัยจะเศร้าจริงจัง

“แกรู้ไรปะ มันเป็นปลาย่างที่เราชอบมากเลยนะเว่ย ปกติคนจะกินมันไม่รู้สึกอะไรกับอาหารของมันหรอก แค่อร่อยและสุก ก็พร้อมจะให้มันไปอยู่ในท้องแล้ว เคี้ยวๆกลืน ไม่สนใจว่าจะเจ็บรึเปล่า เราแคร์ปลาย่างตัวนั้นไง ถึงเก็บไว้ รู้ว่าตายแล้ว แต่ก็จินตนาการว่ามันมีชีวิต จนในที่สุด เราเลิกมองมันแบบนั้น อยากจะให้มันเป็นแค่อาหารธรรมดาเหมือนที่เจอมา เราเลยกิน พอจะกินก็หายไป เสียดายเหรอ? ใครๆก็พูดแบบนี้ แต่เราไม่อยากให้คำอธิบายมันดาดขนาดนั้น แต่ก็ไม่แน่ใจว่ามันคือความรู้สึกแบบไหน พูดตรงๆว่าไม่อยากแน่ใจ แมวจะรักปลาได้ไง”

อ้าว หลุดออกมาแล้ว แกรักปลา? เรางง

“…” ไม่มีคำด่า แต่มีคำเงียบ

“อาจจะเรียกว่ารัก ถ้าอยากจะให้มันพูดสะดวกขึ้น หลังจากนั้นเราก็กระโจน เดินตามหาตามหลังคา พุ่มไม้ในสวน ท่อน้ำ อ่างปลา ใต้โต๊ะอาหาร ไม่มีเลยสักที เราลองโทรไปถามหน่วยกู้ภัย แต่เค้าก็ฟังเราไม่ออก ลืมตัว ว่าเป็นแมว มนุษย์ฟังภาษาแมวไม่เข้าใจ นอกจากแก”

แน่นอน เราต้องฟังภาษาแมวออกอยู่แล้ว

“ตอนนี้ทำอะไรไม่ได้นอกจากคิดถึง”

จะทำอะไรต่อไหม นอกจากคิดถึง มันทำให้เกิดการกระทำอะไรบ้างไหม

“ไม่ทำ อยากทำ คิดไม่ออก”

เราได้แต่ตบไหล่มันเบาๆ คิดในใจว่า รู้ไหมทำไมเราเข้าใจภาษาแมว ก็เราเคยเป็นแมวมาก่อนไง ไว้เดี๋ยวนึกอะไรออกจะมาบอก ที่สำคัญถึงตอนนี้จะนึกออก แมวก็คงไม่พร้อมฟังเราพูด ดูสิ ร้องไห้ไม่หยุดเลย