Even niks doen

Ik ben bijna 40. Dat gebeurt nou eenmaal onvermijdelijk een keer. Daarnaast ben ik ook een vrij zware beeldschermgebruiker. Die twee factoren samen maakten op een gegeven moment dat mijn ogen steeds minder makkelijk konden focussen op dingen die dichtbij zijn. Kort gezegd: ik had een leesbril nodig. Of eigenlijk, de opticien had mijn bril een paar uur nodig om mijn jampotglazen te vervangen door jampotglazen met een leesbrilgedeelte.

Informatieverslaafd, workaholic

Ik was een paar uur mijn bril kwijt. En dan zie ik dus echt bijna niks. En als ik niks zie, dan zijn al mijn favoriete bezigheden onmogelijk. Vrijwel nooit ga ik zomaar even zitten zonder iets te lezen of mijn telefoon in mijn hand. Altijd ben ik iets aan het opzoeken, uitzoeken of uitproberen. Ik maak continu aantekeningen (in Evernote en in echte papieren opschrijfboekjes, want dat is lekker), in de auto luister ik marketing-podcasts en als ik een keer de televisie aan heb dan is het economisch of politiek nieuws. Ik ben informatieverslaafd en ik ben een workaholic. Zo, dat is eruit.

Stofzuiger, zwarte stift

En nu moest ik ineens noodgedwongen een paar uur niets doen (ja, zonder bril zou ik in theorie een podcast kunnen luisteren. Maar dan moet ik hem eerst zien te starten vanaf een telefoonscherm dat uit louter kleurvlekken bestaat, slimmerik). En daar ben ik niet zo goed in. Dus stofzuigde ik een paar kamers, bracht ik de lege flessen naar de garage en poetste ik de wc. Maar uiteindelijk was ook het huishoudelijk werk op, had de opticien nog steeds niet gebeld en moest ik echt gaan zitten. Ik maakte nog een todo-lijst. En aantekeningen voor een blogstuk. Met een zwarte stift. In grote letters. Daar stopte ik mee omdat ik niet kon lezen wat ik schreef.

Dingen op een rijtje zetten

En toen mijn hartslag na een paar minuten zitten wat was gedaald beviel het me eigenlijk wel, dat nietsdoen. Ik keek wat uit het raam en genoot van de onscherpe tinten groen van mijn tuin. En ik dacht na. Want dat doe ik als ik niet concreet iets aan het doen ben. Dan denk ik na en zet ik dingen op een rijtje. Het is verbazend hoe weinig tijd een mens neemt om dingen op een rijtje te zetten. We maken planningen, todo-lijsten en boodschappenlijstjes, maar gewoon even een uurtje op een rijtje zetten waar we nou eigenlijk mee bezig zijn en waar we naartoe willen, dat komt er niet van. Doe je dat ineens wel, al dan niet door medische noodzaak, dan kun je schrikken van wat er boven komt. Zo sprak ik ooit iemand die zijn hele leven had omgegooid toen hij twee weken thuis had gezeten met een gebroken been. Al na een half uur zonder scherp zicht snapte ik hoe hij zich voelde.

Wat je niet wil en wat je wel wil

Nou had ik toevallig een paar maanden terug al vrijwillig wat downtime genomen om over dingen na te denken. Niets doen lukte niet, dus reed ik met een rotgang heen en weer naar Italië. Om na te denken (sorry, klimaat!). In die paar dagen hectische road trip had ik een enorme lijst met dingen gemaakt die ik niet meer wilde en een veel korter lijstje met dingen die ik wel en vaker wilde doen. Schrijven stond daarbij. En dan bedoel ik niet bloggen over mijn werk, want dat deed ik al (hoewel dat ook vaker moet), maar gewoon schrijven. Omdat schrijven fijn is. En toen ik even niks kon zien bedacht ik dus dat ik dit blog, dat ik al tijden heb maar waar ik nog nooit iets op gezet heb) ging gebruiken om te schrijven over ‘niet-marketing’.

Toen wist ik het weer

Dankzij mijn nieuwe brillenglazen heb ik dus nu een blog over ondernemen, creativiteit, muziek, boeken en techy-nerdy internet- en Linuxdingen. En toen wist ik ook weer waarom ik niet zo vaak niets doe. Dan krijg ik altijd zo veel ideeën voor dingen die ik wil doen.

P.S.

Op mijn eigen site boukevlierhuis.nl schrijf ik over contentmarketing en op Hattemse Aantekeningen verzamel ik mijn literaire werk. De foto bij dit stuk vond ik op Pexels.

Like what you read? Give Bouke Vlierhuis a round of applause.

From a quick cheer to a standing ovation, clap to show how much you enjoyed this story.