Konnichiwa chaos

Heen

Op 10km hoogte krijg ik een formulier om in te vullen. Naam, verblijfplaats Japan, wapens, etcetera. Ik weet dat ik ergens diep in mijn tas een pen verstopt heb. Maar het is midden in de nacht (denk ik, vind tijdzones maar een gek ding) en ik wil mijn Japanse buurvrouw niet breken. Heel schattig vrouwtje, minimaal 104. Wanneer ze klaar is met het bedachtzaam invullen van haar formulier, gooi ik mijn eerste zin Japans eruit; “pen kudasai”, wat “pen alsjeblieft” betekent. Pen is trouwens echt ‘pen’ in het Japans, dus dit was een volzin. Ze begrijpt me niet. Handen- en voetenwerk dan maar.

Pen

Klaar met formuliertje en klaar voor de tweede volzin; “arigatou gozaimasu”, een beleefd “dankuwel” en ik geef de pen terug. Ze probeert een gesprekje te starten, maar het loopt met de beste bedoelingen volledig langs elkaar heen. Ik geloof dat ze vroeg of ik in Tokyo woonde en ik heb op alles “hai” (ja) gezegd. Dat hoor ik Japanners ook altijd doen, zelfs als ze nee bedoelen.

Vlak voor de landing grist ze een mooie zwarte pen uit haar tasje en geeft hem aan mij. Ze gebaart dat ik hem mag houden. Waarschijnlijk vindt ze het sneu dat de digitale jeugd geen pen meer op zak heeft.

TV

Nadat ik mijn bagage van de band gevist heb, loop ik nog wazig van het slaaptekort richting de aankomsthal op Narita airport. Ik loop door de schuifdeuren zwijmelend over hoe Elise daar over een maand op Schiphol achter staat te wachten. Boem, camera op m’n neus. Voordat ik het weet start een interview in het Japans, top. Gelukkig is er een tolk. De vragen gaan over waar ik heen ga en wat mijn plannen zijn.

Het interview is voor ‘Why did you come here?’ van Tokyo TV. Een programma — zo leer ik later — dat opvallende toeristen volgt terwijl ze falend en stuntelend door het land struinen. Ik denk dat ze niks met mijn ongeplande planning kunnen, want na 10 minuten houden ze het voor gezien.

Welcome to Japan.

Tokyo

Toen ik de eerste keer in Japan was viel mijn mond elke 10 minuten open van verbazing. Dat gebeurt nu minder. Toch blijft een voorverwarmde wc-bril en ingebouwde geluidjes om je vallende keutel te maskeren fascinerend. Alle reclames en bordjes zijn zonder uitzondering hilarisch.

Nu weet ik hoe een toilet werkt

De stad is — met uitzondering van wat tempels — bijna nergens charmant te noemen. Wat trekt me dan zo, vraag ik me af. Ik denk dat het in alle gekkigheden en contrasten zit. De geluiden, de oneindige kantoorkolossen, het eten en de mensen. Want in godsnaam, hoe krijgen ze het voor elkaar om de stad zo schoon te houden? En hoe komt het dat niemand met elkaar op de vuist gaat bij het metroproppen? En hoe kan al het eten hier zó fucking lekker zijn? Ik slurp met mijn ogen dicht de eerste kom udon noodles naar binnen.

Food heaven

Nui Hostel, waar ik de eerste vijf nachten slaap, heeft een hele fijne bar waar ook veel locals komen. De eerste avond word ik geadopteerd door een groep Aussies die alleen maar pullen bier drinken. Een maandje alleen reizen vond ik een spannend idee. Maar gelukkig helpen m’n social skills (thanks CityHub!) me op elk behoeftig moment aan contact. Ik wilde heel graag meer met Japanners in contact komen. Gisteravond heb ik een avondje met twee Japanse jongens van mijn leeftijd gedronken. Interessant om te horen hoe verschillend onze leefwerelden zijn! Zij weten zo weinig van het leven in Europa, laat staan Nederland. Maar uiteindelijk concludeer ik dat onze levens ergens wel op elkaar lijken. Ze doen alebei ‘iets’ met internet en drinken ook gewoon een biertje na hun werk.

De drukte van Tokyo vond ik de vorige keer indrukwekkend en soms ook overweldigend. Deze keer wilde ik meer rustigere wijkjes op te zoeken. Met mijn camera in de hand trok ik door de stad:

[Fotospam, onderaan volgen nog 3 zinnen]

Contrastje
Twee dingen die in Amsterdam niet bestaan; gratis rijst en voetgangers die wachten tot het groen is >
Rituelen bij de jongste generatie
Ik heb hier 10 minuten vertederd gekeken naar hoe zorgvuldig deze meneer zijn stalletje opruimde
Shibuya’s geordende chaos
Genoeg ‘salarymen’ die ‘s avonds doorwerken
“Hoshi, kende gij hier twee parkings onder dat balkon bouwe?”
Shinjuku’s kantoorgeweld
Unglaublich; woonboten!
Zo goed als uitgestorven straatje, zeldzaam in Tokyo

De shinkansen vliegt op moment van schrijven met 350km/u over de grond richting Naoshima. Ik ben heel benieuwd naar ‘Art Island’. Daarna ga ik een paar dagen naar Kyoto en weer een paar dagen naar Tokyo. Genoeg avontuur voor een nieuwe update :).

Bai bai!

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.