Ey Aşk..

Akşamın karanlık ve ıslak buğusu kaçmış gözlerime, 
Kapıyı çalıyor ufacık kahkaha sesleri,
Yankılanırken insanlık çığlıkları sokak diplerinde .
Ey aşk, seninde üzerine sıçrıyor nefret zehirleri,
Seninde son kırıntılarını topluyoruz içimizde.
Aşksız dünya cehenneme benzer derlerdi hep, haklılarmış meğer.
Cennet istiyorsak şayet ,
Her gün, yeniden, defalarca kez , aşık olmalıyız gözümüzün görüp görmediği herşeye..
Ancak aşk gelir üstesinden ,
Bu sevgi yoksulu nefret taşan yüreklerin.
Haykırıyorum şimdi sesimi yutup , içime dönük büyük bir özlemle,
Dünya döndükçe, hatta dursa bile, aşığım Yaradan’a ve yarattığı herşeyine 
Yerdeki taşa, yanımdaki ağaca, uçan kuşa ve gökdeki güneşe,
Herşeye..