Kaçışlarım var. Kendimden kaçarken çarptığım duvarlar ile ben buradayım diyorum. Ve bu duvarlar üzerime birikiyor. Şiirlerle derdini anlatan insanlar tanıdım. Şimdi hepsi susuyor. Ben susuyorum. Anılarım susuyor. Dünya bizi dinlerken kabuğumuzda ölümü beklemek boğazıma batırılmış bıçak gibi acı veriyor. Kaçtıklarım üzerime birikti diyorum. Ve şiirlerle konuşuyorum. Normal mi?

Bence dünyayı kurtaracaksa şairler kurtarsın ve biz çekip gidelim. Acılarımızı bırakalım. Kaybettiklerimizi,ağır gelenleri… Beyaz yakalarımızı ve en üstte olmak için verdiğimiz çabayı da bırakalım. Soyut kavramlar ideallerimiz uğruna kaybettiğimiz benliklerimizle savaşsın. Şairler konuşsunlar geride,bir de şiirleri.