‘Othello’ door Toneelgroep Maastricht: klassieke tragedie vernieuwd door een brok acteertalent

Toneelgroep Maastricht, een veelbelovende formatie uit Nederlands Limburg, speelde op 17 november Shakespeares ‘Othello’ in het cultuurcentrum van Hasselt. Een toneelspel wat na eerder laaiend enthousiasme en goede recensies opnieuw in het theater kwam — en terecht!

In deze formatie zitten een paar sterke acteurs. Michaël Pas, die de rol van Jago vertolkt, kun je meteen eruit pikken. Zijn goede acteerwerk valt op door zijn bewegingen en mimiek. Terwijl Koen De Sutter als Othello het podium op stelten zet met zijn manie, eet Pas verderop een banaan alsof het de lunchpauze van zijn kantoorbaan is. Ook een paar van Jago’s uitspraken zijn opvallend, zoals wanneer hij Brabantio, Desdemona’s vader, waarschuwt voor Othello. ‘Uw kleinkinderen gaan negerinnentetten zijn’ of ‘de oude zwarte bok ramt uw witte geit’. Ons werd van tevoren al verteld dat er een moderne twist aan Shakespeares verhaal is gegeven, en dat was duidelijk te zien en te horen. Het ‘huis’ op het toneel had wat weg van een bushokje. Ook een modern detail? Toch werd er heel goed vastgehouden aan de oorspronkelijke verhaallijnen.

De zwart-wit tegenstellingen in het stuk zijn niet altijd nadrukkelijk aanwezig, maar wel op te merken. Het opvallendste is misschien dat in deze moderne versie van Othello, waarin racisme en discriminatie en zelfs de pietenkwestie worden genoemd, de donkere Othello gecast is als een blanke man. De waanzin, die Othello steeds verder overmand verder in het verhaal, wordt netjes gespeeld door De Sutter.

Naarmate de avond vordert wordt ook Julia Akkermans’ talent steeds duidelijker in de rol van Desdemona. Het begon met een overdreven verliefd meisje waarvan je ogen gaan rollen. Later snijdt haar ijzingwekkend gekrijs door de zaal als ze gewurgd wordt door haar Othello. Een scene waarbij menig toeschouwer de adem even zal hebben ingehouden. Desdemona blijft vermoord onder een laken liggen en de aandacht verschuift naar anderen, maar vergeet niet: ook voor dood spelen is een kunst. Een kunst die deze recent afgestudeerde dame goed beheerst.

En dan is daar Cassio, gespeeld door Daan Van Ijsseldonk: Othello’s lange charmante luitenant. Mocht hij u niet zijn opgevallen, dan zal dat na Cassio’s dronkenschap compleet veranderd zijn. Van Ijsseldonk verdient alleen al een compliment vanwege het in een keer leegdrinken van die fles wijn. Mocht dat nog niet genoeg zijn: hij dronk er bijna een tweede achteraan. Het kwijlen, de gulzigheid, het wankelen als een zatlap: het wekt bij het publiek al afschuw op. Een sterk staaltje acteerwerk.

De muziek is een voorbeeld van dat met weinig materiaal veel bereikt kan worden. Met slechts een paar tonen van de contrabas, een piano en zang weten de makers van dit stuk perfect de sfeer weer te geven. Laten we vooral niet de sopraan vergeten, Lies Verholle. Haar stem valt levert meteen kippenvel op. De stiltes en de timing van de muziek, het spel en het licht zijn goed getimed zodat ze de spanning precies weten vast te houden.

Jibbe Willems en regisseur Servé Hermans hebben het stuk Othello in een moderner jasje gestoken. Een zeer geslaagde actie, en zeker een avond in het theater waard.

Britt Somers

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.