Je bent jong en je wil wat.

Oké jongens en meisjes.
Ik ga vandaag een emotioneel verhaal delen met jullie.

Het gebeurde allemaal op donderdag 19 maart 2015 ergens in een Panoswinkel tussen Antwerpen en Gent.

Het weer was mooi, een beetje zoals jij. Maar dan vochtiger.

Ik stond aan te schuiven voor een broodje.
Er stond een man voor me, rond de 50. Met een zweetdruppel in zijn nek. Of een traan. Ik weet het niet. Hij bestelde een worstenbroodje. Typisch.
Hij betaalde en vertrok.

De panosvrouw deed een obsceen gebaar naar me en staarde naar me. ( Dit is een universeel gebaar voor “Zeg eens knapperd, welk broodje moet je hebben”. )
Wat ze toen niet wist was, dat ze aan de fundering stond van een revolutie.

Ik zei: “Vandaag gaan we iets anders doen. Laat me eens die broodjes zien.”
De broodjes zagen er wit uit, niet speciaal.
“smijt die b*tches in de oven”, fluisterde ik met glinsterende ogen.

Ze deed het gewoon. Ondertussen liet ze de gordijnen sluiten door een van haar medewerkers en de deuren sluiten.

Ze haalde de broodjes uit de oven.
“Martino, beleg die b*tch. En wees niet te gierig met die saus.”.
Ik zag aan haar kuiltjes in haar wang dat ze ook enthousiast begon te worden.

“Okay nu triple stack je die ansjovis en leg je er thick layered augurken op.”

Dit jongens en meisjes.
Dit moet een standaard worden voor onze generatie.
Wij mogen niet afhangen van een bedrijf, wij, de Yung Potentials hebben geen tijd om basic broodjes te eten.

Ik kreeg zweetdruppels op mijn glanzend voorhoofd door enkele happen.
Dit was het begin van een partnership met Panos.
Vanaf nu ga ik in naam van onze generatie broodjes samenstellen en deze recepten gratis delen met jullie.

Mijn doel is om mijn broodjesrecepten nog viraler te laten gaan dan een infectie.
Zodat jullie in het zuiden van het land een broodjes kunnen bestellen: “Pour moi un pain comme Tom”.

Want jullie zijn het waard om geëmotioneerd te raken door broodjes.