Mijn straat is net een feestje

Sinds een half jaar woon ik in een straat met voornamelijk grote rijwoningen en tweekapper. Als student heb ik natuurlijk zelf niet zo’n groot huis maar huur ik ik de bovenste etage van een opgesplitste ruime hoekwoning. De mensen in mijn straat zijn eigenlijk allemaal gezinnen. Ik ben dus samen met mijn vriendin een uitzondering op de rest van de straat. Je zou kunnen zeggen dat ik voor verscheidenheid in de straat zorg. Maar ik weet niet of ik hier zelf blij van wordt. Er zijn namelijk geen andere mensen van mijn leeftijd of mensen die dezelfde levensstijl hebben. Hierdoor merk ik dat ik weinig binding heb met mijn straat. Ik kom thuis ik trek de deur achter me dicht en heb dan eigenlijk geen idee meer wat er buiten gebeurt.

Als je het zo bekijkt zou het dus prettiger wonen zijn met dezelfde mensen bij elkaar, gebaseerd of leeftijd, gezinssituatie, afkomst en inkomen. Maar dit gaat volledig in tegen de stelling ‘de stad heeft verscheidenheid nodig’ Misschien is het wel heel makkelijk om met eensgezinde mensen bij elkaar te wonen, maar is dit niet de meest leuke manier van wonen. misschien is het vergelijkbaar met een feestje waar je niemand kent. Eigenlijk wil je niet gaan, maar als je er eenmaal bent en je ontmoet nieuwe mensen is dit veel leuker dan telkens maar weer met de zelfde vrienden iets te doen.

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.