#Έψηλον Τελεία

Ταχύτητα

Καθώς το καράβι απομακρυνόταν, δε γύρισες πίσω ούτε να κοιτάξεις. Τα δάκρυα δεν σε άφησαν. Και το νησί αποκακρυνόταν όλο και περισσότερο. Και εσύ χανόσουν πιο γρήγορα απ’ ότι το νησί.

Εγώ ξαφνιασμένος και παγιδευμένος στην αχλή της στιγμής. Που ο χρόνος κυλάει γρήγορα και αργά συγχρόνως.

Αλλαγή

«Αφού δε μπορούμε να αλλάξουμε την πραγματικότητα, ας αλλάξουμε τότε το μάτι που βλέπει την πραγματικότητα.Αυτό έκανα όταν ήμουν παιδί. Αυτό κάνω και τώρα στις πιο δημιουργικές στιγμές της ζωής μου» Ν. Καζαντζάκης

Βωμός

Τις επόμενες μέρες ερχόμουν εκεί που σε είδα τελευταία φορά. Γιατί έπρεπε να δηλώσω την ανημπόρια μου. Και να την κάνω δύναμη. Και εκεί, 2–3 βράδια καθόμουν στη βάση του αγάλματος και άλλαζα την ιστορία. Λίγο κάθε μέρα. Μέχρι που η στιγμή που με κοίταξες σαν ξένο για πρώτη φορά, να αλλάξει. Να γίνει όπως θα έπρεπε. Και στο καινούργιο σενάριο σε κράτησα και δε σε άφησα να φύγεις. Αυτό ήταν το σωστό. Έστω σε μια παραλληλότητα να είμαστε μαζί.

Ξέρεις…

Δεν λυπήθηκα που έφυγες .Λυπήθηκα που δε σ’έκανα να μείνεις. Που δεν ταλαιπώρησα λίγο την καρδιά σου σε τούτο το απλό καθημερινό ευχετήριο. Ανόητος.

Τι υπερφίαλη σιγουριά μου έδωσε τη δύναμη να νομίζω ότι έλεγχω το χρόνο; Τι μέγιστη ανοησία με έκανε να κρύψω τα φανερά;

Αλλά…Άργησα. Τι φταίς και εσύ; Ένα θύμα της βραδύτητας μου είσαι. Όμως αξίζεις τόσο για μένα που…κοίταξε, ακόμα και τώρα· εσύ σηματοδοτείς μέχρι και τη στροφή μου.

Λυπάμαι που δε σε άγγιξα όπως έπρεπε. Ήσουν αυτή που έλιωνε τους πάγους τις χειμωνιές.

Buon viaggio.

……Και καθώς το νησί μένει πίσω μου, δακρύζω τόσο, όσο σου άξιζε να χαμογελάς.

Θα ήθελα μια υπέρτατη δύναμη να καταλάβει το λάθος και να μας ξαναφέρει εκεί που θα έπρεπε. Καλό ταξίδι

Υ.Γ : Τελικά δεν άφησα νύχτα να μην γράφω στο χνωτισμένο παράθυρο το όνομα σου

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.