Αιφνίδια

Θυμάμαι τον ήχο από το κλειδί στην πόρτα. Ησυχία τώρα.

Τώρα γυρίζω εγώ τα κλειδιά και ακούω επιτακτικές σιωπές.

Ο ρόλος φορτώθηκε και γω απεγνωσμένα τον κουβαλάω και που και που τινάζομαι γιατί με ενοχλεί το βάρος.

Βλέπεις, σε όλη σου τη ζωή ήθελες να πάψεις να οσφραίνεσαι τη μυρωδιά του φόβου. Και τώρα τη φοράς. Τι κρίμα