Ευθυγραμμίζονται ποτέ οι υπάρξεις;

Η ιστορία της Άλεξ και του Κάστορ

Η Άλεξ γνώρισε τον Κάστορ τυχαία. Ο Κάστορ ήταν ένα άντρας καλλιεργημένος, με ακαδημαϊκή παιδεία και πολλά ενδιαφέροντα ανάλογης υφής.

Του άρεσε η μουσική, σκάρωνε τραγουδάκια με την κιθάρα του και κάθε βδομάδα είχε ως χόμπι μια ραδιοφωνική εκπομπή σε ένα επαρχιακό ραδιοφωνικό σταθμό τον VGH1.

Εκεί ήταν που η Άλεξ άρχισε να ακούει τον Κάστορ και να παρασύρει τον εαυτό της σε μια φαντασιωτική κατηφόρα χρωμάτων και συναισθημάτων.

Η Άλεξ ήταν μια όμορφη κοπέλα, χωρίς πολλά ενδιαφέροντα. Μεγάλωσε σε ένα μικρό μέρος λίγο έξω από τον Ρον Άλπ. Η εφηβεία της ήταν μοναχική. Ένιωσε να μην συμβαίνει τίποτα. Και αυτό το τίποτα την καθήλωσε σε μια ανυπαρξία.

Δεν έφυγε ποτέ μακριά, αν και τα ταξίδια την γοήτευαν, δεν σπούδασε ποτέ αν και εκτιμούσε τη μόρφωση, δεν έκανε ποτέ κάτι για την εξέλιξη της. Μόνο η ομορφιά της είχε μείνει. Αλλά και αυτή μάλλον δεν της έφτανε.

Όταν γνώρισε τον Κάστορ αντιλήφθηκε αμέσως την ιδιαιτερότητα του. Ο Κάστορ είχε όλα αυτά που η Άλεξ ήθελε να είναι αλλά ποτέ δεν έκανε τίποτα για να τα αποκτήσει. Στην αρχή την γοήτευσε αυτό, όμως σιγά σιγά άρχισε να νιώθει λίγη. Τόσο λίγη ώστε να θεριεύει τη σημαντικότητα της χωρίς ουσιαστικό λόγο.

Ο Κάστορ πάντοτε της συμπεριφερόταν ισάξια. Άλλωστε και αυτός είχε μάθει να ξεχωρίζει τις ψυχές που διαφέρουν. Και αυτή ξεχώριζε. Απλά δεν το είχε υποπτευθεί ποτέ η ίδια. Πίστευε ότι ήταν κάτι που δεν ήταν και είχε έναν βαθιά ριζωμένο θυμό για τη ζωή που δεν έζησε και αυτούς που δεν της το επέτρεψαν.

Η σχέση της Άλεξ με τον Κάστορ δεν έγινε ποτέ σχέση. Ήταν εξάλλου αδύνατον να ευθυγραμμιστούν δύο υπάρξεις που η κάθε μια είχα διαφορετικό βαθμό συνειδητότητας.

Η Άλεξ άρχισε να μιλάει πολύ. Άρχισε να επινοεί και όλα γυρνούσαν γύρω από αυτή. Από ένα σημείο και μετά έπαψε και να ακούει. Το Τίποτα έγινε το Παν.

Ο Κάστορ προσπαθούσε να είναι δίπλα της. Αλλά κατάλαβε από νωρίς ότι ήταν αδύνατο. Παρέμεινε διαπραγματευτής σε κάτι που δεν υπήρχε. Εξάλλου όσο σταθερός ήταν και υπομονετικός η Άλεξ τον μισούσε περισσότερο.

Η Άλεξ μεγάλωσε χωρίς κανέναν να μυριστεί μια φλόγα μέσα της. Κανένας δεν της έδωσε πραγματική σημασία. Όταν ο Κάστορ είδε το ξεχωριστό, εκείνη δεν το άντεχε. Η ύπαρξη της η ίδια δεν της επέτρεπε να λοξοδρομήσει από αυτή την ψυχική κατηφόρα που επέλεξε ηδονικά να ακολουθεί. Κάποιες σχέσεις που ακολούθησαν φάνηκαν αναγκαστικές, για να καλύψουν την μοναξιά της αλλά και πάλι για πολλά χρόνια ταλαιπωρήθηκε από αυτό το κενό που την κυνηγούσε με λύσσα. Αυπνίες, κρίσεις πανικού, αδυναμία ουσίας. Η φλόγα την έκαιγε μέχρι να σβήσει. Οι φλόγες βέβαια δεν σβήνουν εύκολα. Αλλά είναι εφικτό.

Ο Κάστορ τα γνώριζε όλα αυτά. Αλλά δεν μπορούσε να κάνει τίποτα πια. Είχε και αυτός τις αδυναμίες του. Όταν γνώρισε την Άλεξ γοητεύτηκε από το κενό. Νόμιζε τότε ότι μπορεί να το γεμίσει αλλά έπεσε πολύ έξω. Κατάλαβε αργότερα και αυτός ότι τα κενά δεν τα γεμίζουν οι άλλοι αλλά ο εαυτός μας,

Ο Κάστορ αντιλήφθηκε με πόνο το λάθος του. Η Άλεξ του αφαιρούσε και αυτός σίγουρα δεν πρόσθετε τίποτα σε αυτήν.

Ένα βράδυ γνώρισε τη μητέρα της. Τον κάλεσαν σε ένα τραπέζι. Όταν έφτασε εκεί η μητέρα της Άλεξ, μια καλοστημένη γυναίκα, τον καλωσόρισε. Το βράδυ κυλούσε χαλαρά αλλά δε θα ξεχάσει ποτέ δυο πράγματα. Τον τρόπο που η Άλεξ τον κοιτούσε και αυτό που του είπε η μητέρα της.

Για πρώτη φορά η Άλεξ τον κοιτούσε με μια περίεργη υπερηφάνια για αυτό που ήταν ο Κάστορ πραγματικά. Δεν είχε καταλάβει ποτέ ότι η Άλεξ τον έχει δει αληθινά. Αισθάνθηκε για πρώτη φορά έτσι. Ήταν σαν να φώναζε στην Μητέρα της:

Βλέπεις μάνα; Αυτός ο άνθρωπος είναι δικός μου!
Βλέπεις μάνα; Αυτός ο σημαντικός άνθρωπος, διάλεξε εμένα!
Βλέπεις μάνα; Αυτός ο μοναδικός άνθρωπος μου λέει ότι αξίζω να είμαι μαζί του!

Η μητέρα το είδε αυτό. Κάποια στιγμή έσκυψε και του είπε: «Αλήθεια Κάστορ, τι δουλειά έχεις εσύ με εμάς;»

Όταν ο Κάστορ την κοίταξε έκπληκτος η μητέρα έσπευσε να του εξηγήσει ότι είναι πολύ καλλιεργημένος άνθρωπος και προέρχεται από άλλον κόσμο. Δεν ανήκει σε αυτούς.

Εκεί ο Κάστορ αντιλήφθηκε ή μάλλον επιβεβαίωσε αυτό που πάντα ήξερε. Και μια θλίψη τον κυρίευσε γιατί συντονίστηκε με τον πόνο της Άλεξ και την απαξίωση που ζούσε πάντα από παιδί. Τι κρίμα να είναι ο μόνος που έβλεπε την ψυχή της Άλεξ και την αξία της….

Η νύχτα συνεχίστηκε με την Άλεξ να πιάνει αγκαζέ τον Κάστορ και να πέφτει στην αγκαλιά του· Περπατούσαν έτσι στον πεζόδρομο μπροστά ή πίσω από την μητέρα. Ίσως ήταν και η πιο ερωτική κίνηση που έκανε ποτέ η Άλεξ προς αυτόν.

Του φάνηκε όμως και σαν μια ισχυρή πράξη αποδοχής του από εκείνη. Ήταν ίσως και η τελική δήλωση της μπροστά στη μάνα της:

«Ακούς Μάνα; ΑΞΙΖΩ»

Αυτή ήταν και η μόνη φορά που ο Κάστορ ένιωσε ότι η κοπέλα αυτή τον θέλει.

Η μητέρα συνέχισε να πιπιλίζει την Άλεξ ότι αυτός ο άνθρωπος δεν είναι γι αυτήν. Δεν ήθελε και πολύ άλλωστε και η Άλεξ. Το πίστευε σχεδόν απ ‘την πρώτη στιγμή. Όσο περισσότερο έβλεπε τον Κάστορ να της δίνει αξία τόσο ένιωθε εγκλωβισμένη σε κάτι απροσδιόριστο. Δεν μπορούσε να το καταλάβει τότε….

Σχεδόν από την επόμενη μέρα άλλαξαν πάλι τα πάντα. Ο Κάστορ είχε συνηθίσει άλλωστε αυτές τις εναλλαγές. Ήξερε ότι η Άλεξ δεν μπορεί να μείνει δίπλα του. Όμως το προηγούμενο βράδυ ήταν τόσο απρόσμενα ειλικρινές που μάλλον το είχε πιστέψει και αυτός. Αλλά φυσικά διαψεύστηκε.

Η Άλεξ έφυγε, μετά από καιρό ξαναγύρισε ζήτησε συγνώμη, ξαναέφυγε σε λίγες μέρες επαναλαμβάνοντας την ίδια συμπεριφορά για την οποία επέστρεψε να ζητήσει συγνώμη. Αυτή η ιστορία επαναλήφθηκε για κάμποσο καιρό. Κάποια στιγμή έγινε σχεδόν κωμική.

Ο Κάστορ ποτέ δεν την κυνήγησε. Πώς θα μπορούσε άλλωστε. Αυτό είναι και από τα πράγματα που η Άλεξ δεν του έχει συγχωρέσει ποτέ. Σαν να περίμενε με το κυνηγητό του να της δώσει αξία. Και όχι με την παρουσία του.

Ακόμα και σήμερα αναρωτιέται ο Κάστορ αν η Άλεξ πραγματικά, βαθιά μέσα της έστω, τον μέτρησε σωστά ποτέ.

Μα έχουν περάσει χρόνια από τότε. Και οι 2 θα έχουν αλλάξει. Ο Κάστορ πια ακολουθεί την ψυχή του. Η Άλεξ, ποιός ξέρει;

Πάντως η Άλεξ πού και πού εμφανίζεται από μακρυά αλλά δεν αναλαμβάνει την ευθύνη. Σαν να περιμένει από τον Κάστορ να κάνει κάτι…απροσδιόριστο.

Αλήθεια όμως… ποιός ξέρει πραγματικά;

Ο Κάστορ το μόνο που ξέρει ότι αυτός πια χρειάζεται ανθρώπους που έχουν το θάρρος να αναλαμβάνουν την Ευθύνη για τις πράξεις τους, όπως και αυτός πια κάνει για τον εαυτό του,είτε αυτό βγάζει κάπου είτε όχι. Η αξία μας στους άλλους μετράει από το πόσο κοντά ή μακριά επιλέγουν να μας έχουν.

Η Ευθύνη της Ύπαρξης μας άλλωστε είναι το μόνο μονοπάτι. Και μπορούμε να επιλέξουμε τον κόσμο μας. Τις ψυχές που θέλουμε να ευθυγραμμιστούμε. Είτε σαν φίλοι,είτε ως εραστέσ, αλλά σίγουρα ως συνοδοιπόροι.

Αρκεί να μπορούμε να αναλάβουμε την Ευθύνη της δικής μας Ύπαρξης.