Γλίσχρος

Και όσο ψάχνω πάντα έχω μια αίσθηση ότι κάτι μου διαφεύγει. Ότι κάτι λείπει..

Όχι καινούργιο, μα παλιό. Που το μυρίζω, το γνωρίζω, το αισθάνομαι. Κάτι δικό μου, που στιγμιαία αναπήδησε και γέμισε ελπίδα η καρδιά, νόημα η ζωή και ιερότητα το Είναι μου.

Μα ξεχάστηκε το ίδιο γρήγορα.

Τόσο ώστε να λείπει.

Ίσως να ήταν μια αλήθεια που έπεσε από τα χέρια του Θεού χωρίς να την αξίζω και τη μάζεψε. Ίσως να είναι μια καινοφανής ελπίδα….

Ίσως να…….

να………

……

Ίσως.

Μα αυτή η φθονερή νόηση δεν μπορεί τώρα να μου στερήσει ότι το ξέρω. Το αισθάνομαι και αυτό είναι η αλήθεια που θα αγκιστρωθώ μέχρι Τέλους.

Και εσύ, που νομίζεις πως οι λέξεις μου είναι εύκολες, μην ξεχνάς πως τα βράδια από την καμινάδα έχω δει να φεύγουν πολλές φορές τα όνειρα μου.

Και ενώ φανατικά αλίευα στιγμές με μαγεία ξεχνούσα πως η αληθινή μαγεία είναι τα βράδια που σε αποζητώ. Τη νύχτα που αφαιρεί τα πρέπει, κατεβάζει τα ρούχα και τα αφήνει απαλά στο πάτωμα για να ξαναφορεθούν σαν ξημερώσει.

Δεν ξέρω τί ήμουν πρίν και δεν ξέρω αυτό που θα γίνω μετά. Το μόνο που γνωρίζω είναι ότι αυτό που δεν ξέρω καθορίζει αυτό που τώρα είμαι.

Χ.Π