Γράμμα στη Διοτίμα

Έχει περάσει καιρός Διοτίμα από το τελευταίο σου μήνυμα.

Με προσοχή διαβάζω και ξαναδιαβάζω από την αρχή όλα σου τα γραμμένα μέχρι να λιώσει το κερί. Και κάθε φορά, η τελευταία λέξη πριν σβήσει η φλόγα είναι αυτή που οδηγεί το όνειρο μου.

Κάθε πρωί συναντώ το μονόγραμμα σου «Δ» που ασυναίσθητα σχηματίζω στο λιωμένο κερί που στάζει στο ξύλινο τραπέζι, όσο μελετώ τα όσα μου μηνύεις.

Δεν ξέρεις πώς περιμένω τον ημεροδρόμο να μου παραδώσει το γράμμα σου! Ο Αρχέλαος πάντα χαμογελάει όταν σε παραδίδει, παρά την κούραση του, γιατί βλέπει αυτή την ανυπομονησία στο πρόσωπο μου.

Τώρα έχω μήνες να τον δω και κρατώ τα λόγια σου ζεστά, διαβάζοντας και ξαναδιαβάζοντάς τα. Είναι ο μόνος τρόπος να σε έχω εδώ. Κάθε φορά, καταλαβαίνω όλο και περισσότερα. Κάθε φορά, νέοι δρόμοι ανοίγουν στην κατανόηση της ψυχής σου. Τα γραμμένα σου Διοτίμα θα μπορούσαν να είναι άξια χρονοβόρας μελέτης για πολλές επιστήμες.

Β

Αγαπημένη μου Διοτίμα

Τα λόγια σου μου φανερώνουν την πίεση σου. Κάθε πρόταση σου, είναι ένα μοναδικής αξίας μνημείο αντιθέσεων. Φως-Σκοτάδι. Καλό-Κακό. Ημέρα-Νύχτα. Άσπρο-Μαύρο. Δράση-Παύση. Αποφασιστικότητα-Οκνηρία. Αξία-Απαξία. Ζωή-Θάνατος. Εξέλιξη-Στασιμότητα.

Αχ γλυκιά μου Διοτίμα. Μακάρι να μπορούσα να σου κρατήσω το χέρι και να σε ηρεμήσω.

Και να σου πω κοιτώντας σε, ότι μπαίνεις κάθε φορά από λάθος πόρτα.

Στο προηγούμενο γράμμα σου ξεκίνησες με ηρεμία, ότι αναγνωρίζεις τη θέση σου και την θέση μου στη ζωή σου και με έκανες να νιώσω ικανοποίηση, μα πριν προλάβει η πρόταση να τελειώσει, η ηρεμία σου έγινε βαριές τύψεις, λάθη και κρυμμένα μυστικά.

Το ίδιο και εγώ, από ξεχωριστός, σπάνιος και σοφός τόσο ώστε να νιώθεις τυχερή που με γνώρισες, μετατράπηκα σε πρόσωπο δυσχερές, ανεπιθύμητο και απευκταίο.

Αχ αγαπημένη. Αυτό που πραγματικά θέλεις να κρατήσεις σε απόσταση δεν είμαι εγώ. Είναι η ανάμνηση που σου ξύπνησα. Είναι ο Σκοπός που σου θύμησα. Είναι ο άνεμος που μπέρδευε τα μακριά σου μαλλιά όταν κοιτούσες τον Ήλιο ελεύθερη και η ψυχή σου ρουφούσε ζωή. Είναι το χαμόγελο, το τρανταχτό σου γέλιο και η καθαρή ματιά σου. Τότε· πριν ξεκινήσουν όλα.

Ξέρεις Διοτίμα, δεν πιστεύω ότι ο Άδης ήρθε να χτυπήσει τη δική σου πόρτα. Όμως σαν να σου αρκούσε που σου στέρησε κάτι δικό σου. Όταν μύρισες το θάνατο, τον κράτησες εγωιστικά δίπλα σου. Μα δεν σου ανήκει.

Όχι Διοτίμα.

Δεν είναι δικό σου το δώρο του Πλούτωνα. Δεν πήρε εσένα μαζί του. Σε άφησε πίσω. Δε σε διάλεξε. Αποδέξου το επιτέλους. Ζεις.

Και αν όλα δεν πάνε όπως θα τα ήθελες είναι γιατί παραμένεις ερωμένη του Άδη μέσα σου, ενώ δεν είσαι.

Γ

Μα που κοιτάς Διοτίμα;

Σήκωσε το κεφάλι σου ψηλά. Άσε τα μαλλιά σου πάλι ξέπλεκα, σπονδή στον Θεό Αίολο. Χάρισε το χαμόγελο σου στο Μεγάλο Δία να γεμίζει τους κεραυνούς του με το Φως του. Κούνησε ηδονικά το κορμί σου στο ρυθμό που σου δίνει η Αφροδίτη. Τι περιμένεις αλήθεια; Θέλεις ακόμα τον Άδη εραστή; Δεν θα τον έχεις ποτέ.

Δ

Διοτίμα… Πρέπει να αποφασίσεις.

Γιατί αρνείσαι το δώρο Ζωής που σου προσφέρουν οι Θεοί;

Γιατί είσαι δειλή και φοβάσαι Ή γιατί έχεις το θάρρος να αρνηθείς την πρόκληση;

Είσαι αδύναμη να δεχτείς την αλλαγή που σε συνταράσσει Ή τόσο δυνατή ώστε να απαρνηθείς το Δώρο των Θεών;

Έχεις φτάσει στο σημείο που η ζωή σου είναι πλήρης και αισθάνεσαι γεμάτη Ή σέρνεσαι στα μονοπάτια γιατί είσαι ανάξια για το Δρόμο;

Νιώθεις Θεά που κατέχεις την δύναμη η ζωή των άλλων να εξαρτάται από τα χέρια σου Ή επιτελείς βλασφημία όντας μικρή να οικιοποιείσαι τέτοια Θεϊκή Δύναμη, μόνο και μόνο γιατί αρνείσαι να αποδεχτείς τη γήινη φύση σου και χωρίς ρόλους δεκανίκια να συναντηθείς με τη ζωή και να προχωρήσεις;

Τι είσαι Διοτίμα τελικά;

Ε

Αγαπημένη. Κάποτε, πριν ανέβω στο μονοπάτι των Θεών υπήρξα φθηνός χειραγωγός που σκλάβωνα ψυχές και τις απομυζούσα για να γεμίσω το δικό μου κενό με τον ψυχικό θάνατο των άλλων.

Και δεν υπάρχει μεγαλύτερη Αμαρτία από αυτή, μα τους Θεούς, Διοτίμα.

Και αν δεν είχε ρόλο βαρύ να κουβαλά η ύπαρξη μου, ο Άδης θα με είχε πάρει από τότε. Ακόμα θυμάμαι την ανάσα του να φλέγεται καθώς καλούσε το όνομα μου, οι πέτρες έτρεμαν, τα βουνά ξεφυσούσαν και η φωτιά που ξεπηδούσε με καλούσε για 3 ολόκληρες ημέρες, λίγο πριν το χειμερινό Ηλιοστάσιο.

Και χρειάστηκε να περάσω τα χρόνια μου στο Άβατο του Ασκληπιού και να συρθώ στα μεγάλα μυστήρια της Σαμοθράκης για να επέλθει η Κάθαρση.

Όχι Διοτίμα. Δεν είσαι η μόνη που γεύτηκες τον Άδη λοιπόν.

C

Διοτίμα..

Αν σταματήσεις να μου γράφεις αγαπημένη, θα το δεχτώ στωικά όπως και άλλες συμφορές. Ο ρόλος μου είναι αυτός που εσύ καθορίζεις. Κανένας ή σημαντικός.

Όμως σε προειδοποιώ. Αν επιστρέψεις στο ερωτικό κάλεσμα του Άδη και βρεις το σκοτάδι σου ασφαλές περιβόλι, το αμπέλι δε θα μυρίζει το ίδιο και το γρασίδι θα είναι κιτρινισμένο όπως κάθε χειμωνιά.

Όχι. Δεν ήρθε κανας βαρύς χειμώνας όσο έλειπες. Έτσι ήταν πάντα. Απλά δεν μύριζες και δεν έβλεπες.

Όπως δε βλέπεις τώρα που σε κοιτάζουν οι Θεοί και σε ξεχωρίζουν.

Ι

Μη φοβάσαι Διοτίμα. Θα τον βρεις το δρόμο σου αν το αποφασίσεις. Αν αφήσεις τη Μήτιδα να σε οδηγήσει και τη Μημοσύνη με τα πυρόξανθα Μαλλιά, θα βρεις την ουσία σου. Θα επιστρέψεις στη βάση της ύπαρξης σου, που κρύβεσαι απ’αυτή τόσα χρόνια.

Και θα πάρεις τη ζωή στα χέρια σου. Θα γίνεις καλύτερη Διοτίμα. Χωρίς αχρείαστους Βασιλιάδες να αποφασίζουν για σένα, καλύτερη Μητέρα, καλύτερη σύζυγος, καλύτερη πολίτης της Αθήνας.

Τίποτα καταστροφικό δε θα συμβεί. Μόνο η αξία σου θα φωτοβολήσει. Και αν δεν την αντέχουν οι φτωχοί, ας μείνουν μέτοικοι καθώς για αυτό έχουνε μονάχα αξία.

Διοτίμα αγαπημένη. Μια μέρα θα γελάς με το πόσο λύγιζες μπροστά στις μικροπρέπειες ενώ τώρα πανάξια Βασιλεύεις τη φατριά σου.

Η

Στέκομαι εδώ, χωρίς να ξέρω τι θέλω μα είναι τόσο ωραία όλα αυτά που πιστεύω. Μακάρι Διοτίμα να σε είχα έστω και για λίγο δίπλα μου. Προσεύχομαι στον Ερμή να μας αξιώσει.

Like what you read? Give The Storyteller (Χ.Π) a round of applause.

From a quick cheer to a standing ovation, clap to show how much you enjoyed this story.