Ο Τρελός

Σε κάθε πόλη υπάρχει πάντα ένας τρελός. Που μιλάει μόνος του. Που φωνάζει και γελά χωρίς λόγο. Που περπατάει και γυρίζει ακούραστος όλη την ημέρα και καταλήγει στο δωμάτιο του το σούρουπο, για να ξεκινήσει πάλι τους τρελούς περιπάτους του όταν χαράξει.

Οι περαστικοί τον κοιτάζουν άλλοι τρομαγμένοι, άλλοι γελάνε μαζί του, μερικοί τον συνηθίσανε κιόλας.

«Τι κάνει έτσι μωρέ ετούτος ο μουρλός» φωνάζει ένας γέρος. Αλλά ο τρελός είναι τρελός και τρέλες κάνει.

Κάθε φορά που περνάει ο Τρελός στέκομαι και τον προσέχω. Αναρωτιέμαι πάντα τί να κάνει όταν επιστρέφει πίσω το βράδυ. Αλήθεια, τι σκέφτεται ένας τρελός όταν μένει μόνος του;

Οι λογικοί, στην μοναξιά της νύχτας, από τις σκέψεις μπορεί να τρελαθούν!

Μα οι τρελοί;

Μήπως λογικεύονται; Μήπως όμως η λογική είναι για εκείνους μια μορφή τρέλας;

Όταν κοιτάζω τον Τρελό μερικές φορές θέλω να τον πλησιάσω. Ίσως μια μέρα βρω το κουράγιο να το κάνω. Σίγουρα δε θα μου δώσει σημασία. Τι δουλειά έχει αυτός άλλωστε με τους γνωστικούς...

Αλλά θα επιμείνω. Και όταν γυρίσει το βλέμμα του σε μένα θα τον ρωτήσω:

«Πες μου σε παρακαλώ….Πες μου αυτά που ξέρεις και δεν ξέρουμε εμείς»

Και μετά θα αφεθώ στην τύχη. Μήπως και δει κάτι τρελό στα μάτια μου και μου απαντήσει, για να με κάνει λίγο τρελό και μένα.

Οι γνωστικοί βλέπεις αποτύχαμε.

Αποτυγχάνουμε κάθε μέρα…