«Πρέπει να φανταστούμε το Σίσυφο Ευτυχισμένο»

1.

Οι πατημασιές σφραγίζουν πάντα την άμμο. Οι αγκαλιές αντιστέκονται.

2.

Ίσως η άμμος να μη ζήτησε το βάδισμα σου, εσύ της το προσφέρεις απλόχερα. Μα η αγκαλιά ζητάει το αποτύπωμα σου κι εσύ αρνείσαι;

3.

Αν ο φόβος ελαφραίνει το αποτύπωμα είναι σαν να περπατάς στην άμμο με τις μύτες.

Ποιός ο λόγος να κάνεις κάτι τέτοιο.

Η θάλασσα δεν αποζητά ίχνη. Αποτυπώματα αποζητά.

4.

Όσο γεύεσαι την απόσταση και διαλέγεις μια ανέπαφη επαφή τρέφεις αυτό που σε κρατά.

Γιατί το χειρότερο δεν είναι αυτό που νομίζεις, αλλά αυτό που συμβαίνει τώρα.

Γιατί τα μάτια σου είναι κολλημένο στο πρόσωπό σου. Ενώ πρέπει να υψωθούν.

Από ψηλά οι αποστάσεις είναι σκληρές και άσχημες. Κανένας λογικός δεν θα τις επέλεγε.

Από κοντά όμως Σειρήνες. Σε γεμίζουν ασφάλεια, ενώ πονηρά ρουφούν την ύπαρξή σου.

5.

Η ασφάλεια είναι ψευδαίσθηση. Τίποτα δεν θα έπρεπε να σταματήσει ένα άγγιγμα στο στέρνο, ένα φιλί στο στήθος, ένα χέρι να χαϊδεύει το κορμί. Ό,τι σε κρατά μακριά από την ηδονή μόνο ασφάλεια δεν είναι. Δεν υπάρχει ασφαλέστερο μέρος από το σύμπαν που δημιουργούν δυο κορμιά μαζί.

6.

Η ζωή προχωρά χωρίς να σε ρωτήσει. Δεν είναι ότι δε σε αποζητά. Ω όχι. Σε έχει ανάγκη όσο και συ αυτή. Μα αν σταματήσει να σε περιμένει θα θρέψει αυτό που σε κάνει αδρανή.

7.

Αν φέρεις οργασμό σε μια ψυχή, δύσκολα δε θα ακολουθήσει το σώμα. Εκεί είναι που οι άντρες λαθεύουν οι πιο πολλοί. Στοχεύουν πάντα στο αντίστροφο.

8.

Τουλάχιστον οι πλάνες ξεγελούν το τώρα. Έτσι μπορεί και τη ζωή σου να μην νιώθεις.

Πόσες φορές ήσουν κοντά και πόσες δείλιασες;

Με τα χείλη κλειστά, το στήθος να πάλλεται ερεθισμένο και η υγρή ηδονή να ψάχνει να ξεχυθεί..

Τόσες φορές τόσο κοντά στ’ ονειρεμένο κορύφωμα της ζωής που ούτε μόνος δεν χαρίζεις πια σε αυτό το σώμα. Ακόμα και έτσι την ηδονή τη βλέπεις τιμωρία. Μα δεν υπάρχει πιο σύντομος δρόμος για να ζήσεις.