Στην Άκρη του Κόσμου

Έχουν περάσει 2 χρόνια απ’ την καλοκαιρινή νύχτα της Συμφοράς.

Συμφορά την έλεγα τότε. Όταν χάθηκα στη σπηλιά, το σκοτάδι σχεδόν με έγδερνε και η υγρασία κακοποιούσε οτιδήποτε ανθρώπινο.


Τώρα χαμογελώ γιατί η συμφορά ήταν Αγγελικό άγγιγμα και το σκοτάδι ό,τι πιο Ιερό μπορεί να συμβεί σε ένα γήινο σαρκίο.

Σήμερα ακολούθησα το μονοπάτι της Σιωπής, όπως είχα ορκιστεί όταν μου δόθηκε ο δρόμος για την Άκρη του Κόσμου (μου).

Το διέσχυσα με ηρεμία και σεβασμό στα Στοιχιά της Νύχτας σχεδόν νοσταλγώντας το σύρσιμο της Ψυχής μου.

Ανέβηκα στο ξέφωτο μόνος, χάιδεψα την Κυρά και κοντοστάθηκα στο Ζωηρό. Δεν μου μϊλησε σήμερα. Μάλλον μου κρατούσε μούτρα· είχε καιρό να με δεί.

Έφτασα στην Άκρη του Κόσμου (μου). Ο ήλιος έδυε. Ο άνεμος ήταν θυμωμένος. Όμως άντεξα τις βίαιες ριπές του, προσηλωμένος στην θεραπεία και στην Προσευχή.

Όταν κόπασε ο φόβος μπόρεσα και άκουσα.

/Η ύπαρξη,ερωτική και γνήσια, αναζητά συνοδοιπόρους που θα την εμπνέουν στο συναρπαστικό ταξίδι της ζωής/Συνοδοιπόρους αποφασισμένους να μοιραστούν εμπειρίες και φτιαγμένους να μαγεύονται από την ύπαρξη και όχι να τη φοβούνται/Όποιος φοβάται τη Φως είναι στο Σκοτάδι/Και το Σκοτάδι δεν αντέχει την Ευθύνη, Την Αποφασιστηκότητα και το θάρρος να Νιώθεις/Προτιμά τα ατομικά μαζέματα, την απομόνωση από Φόβο και την Εγωική Ευχαρίστηση/Αν δε μπορεί η ύπαρξη να σε κοιτά στα μάτια ακόμα και στα χειρότερα σκοτάδια της/δεν είναι ακόμα έτοιμη για το Δρόμο της Φωτιάς/Για μερικούς η Φωτιά είναι Φώς για τους ανέτοιμους, καίει./

Τιμές αποδώθηκαν. Το μέρος σφραγίστηκε.

Το Ταξίδι στον κάτω κόσμο ξεκινά σε λίγες μέρες πάλι. Είμαι Έτοιμος. Με γνώση και ταπεινότητα.

Είθε οι καιροί να με ευλογήσουν να επιστρέψω στην Άκρη του Κόσμου (μου). Όχι μόνος αλλά με μια Φωτεινή Ύπαρξη που θα είναι έτοιμη να μοιραστεί.

Μα αν χαθώ, αφήνω εδώ την Ευγνωμοσύνη και την Αγάπη για όσες ψυχές με δέχτηκαν και όσες με ανέχτηκαν.

Ο Δρόμος είναι Φωτεινός και ας περνάει από μεγάλα Σκοτάδια.