İŞTE BURADA!
‘’write a story‘’ ye bastım ve buradayım. birilerine ulaşmak istiyorum. kendi hikayemi anlatıyorum. ya da hikaye falan yalan ya, ne hikayesi? kendi hayatım işte bir roman demek daha doğru olur yani okulda öyle öğrendik biz en azından.
yine çok sınırlanmış hissediyorum. dışarı bile çıkamıyorum. odamdan dahi adım atamıyorum, çişimi olabildiğince tutuyorum. insanların kıyafetindeki her düğmeyi ve halıdaki her çiçeği teker teker ve tekrar tekrar sayıyorum. bir sağdan bir soldan başlıyorum annemin iki gündür üst üste giydiği tişörtü saymaya. asansör bozuldu ve merdivenleri saya saya indim. çıkarken de ikişer ikişer saydım. işte hayat o kadar basit değil bazılarına göre.
asosyal değilim sosyal değilim, başarılı değilim başarısız sayılmam, şişman değilim zayıf değilim, güzel değilim çirkin değilim, mutsuzum demiyorum kendime mutluluğa uzağım; yaşayıp gidiyorum sadece.
hayatımdaki sorun ne bilmiyorum. parasız kalmayı sevmiyorum fakirlikten korkuyorum. ölmek istemiyorum daha anlamlandıramadan hayatımı. bir de çocukluğumu unutmaya başladım. ki bu en kötüsü. ortaokuldayken tüm geçmişimi hatırladığımı hatırlıyorum. şimdi geçmişimi neredeyse hiç düşünmeden üç sene geçirdim. lisenin etkisi oldu herhalde. şimdi lise dörde geçtim. (aslında dörde çünkü hazırlık okudum ve hala ünide hazırlığı geçemeyecek durumdayım.) ve bir baktım her şey yok olmuş. hatırladıklarım bir anı olmuş bütün gitmiş. bu durum hiç hoş değil. tüm kimliğim ve karakterim çocukluğumda çünkü. unutmak istemiyorum. yazma kararı aldım bu yüzden hatırladığım tüm anılarımı. ama zor bir iş ve ben oldukça tembel bir insanım. allah yardımcım olsun. evet imanım var elbette ama benim gibiler için bu bile çok zor ve derin bir mesele, bense şimdilik üstesinden gelmeye çalışmıyorum. bazı aptallar için cennete gitmek bile çok kolay, her yasaktan kaçmak ve her farzı yerine getirmek. ya bizim gibiler ne yapsın aşağı tükürsen sakal yukarı tükürsen bıyık. biz ya sufi olmalıyız ya da günahkar ya da benim gibi arada derede, bu konuda bile. uf be

şimdilik bu kadar, uykum geldi. allah rahatlık versin…
