Voice is audible

My translation of Manushya Puthiran poem குரல் கேட்கிறது

Whatever I tell you,
it has become your practice
to ask me once again
and confirm,
“What did you say?”
Even if I ask for a sip of water
you ask me back
“Is it water you asked for?”

It’s not that you didn’t notice
what I said the first time.
Though we are in
the same place
and same time,
my mind is in the depths of the sea;
your thoughts 
are in spaces between star clusters.

Though so far apart,
our voices are 
still audible to us ,
faintly at least.

குரல் கேட்கிறது 
நான் என்ன சொன்னாலும் 
’ என்ன சொன்னாய்?’
என்று மறுதரம் கேட்டு
உனக்கு ஒரு வழக்காகிவிட்டது 
ஒரு மிடறு தண்ணீர் கேட்டாலும்
’’தண்ணீரா கேட்டாய்?’’ 
என்றுதான் கேட்கிறாய்

முதல் தரம் நான் சொன்னதை 
நீ கவனிக்காமலில்லை
நாம் இருப்பது
ஒரே இடத்தில்
ஒரே காலத்தில் என்றாலும் 
என் மனம் இருப்பது கடலின் ஆழங்களில்
உன் நினைவுகள் இருப்பது 
நட்சத்திரக் கூட்டங்களில் இடைவெளிகளில்

அவ்வளவு தூரத்திலிருந்தும்
நம் குரல்கள் நமக்கு 
இன்னும் கேட்கத்தானே செய்கின்றன