11 September 2018

Onthaasten. Naar mijn lichaam luisteren. Nee zeggen. Stoppen. Gas terug nemen. Pas op de plaats. Uit mijn hoofd blijven. Zien zonder te oordelen.

Sinds enige tijd probeer ik gas terug te nemen. Ik ben nogal geneigd om dingen te doen om bezig te blijven, hierdoor wordt mijn planning altijd bomvol en red ik vaak mijn eigen doelstellingen niet. Waardoor ik afspraken moet verzetten. Of dingen soms gewoon niet kan doen. Soms kan ik niet eens ergens aan beginnen, omdat er zoveel door mijn hoofd gaat.

Normaliter ga ik iedere dinsdag met mijn pa uit eten. Na het werk ga ik meteen naar huis, drop ik mijn werktas, pak snel mijn sporttas, geef de Witte eten, ren naar mijn auto en rijd naar de stad. Meestal ben ik dan rond 18 uur in Heerlen waar we meestal in een lokaal restaurant eten, dat duurt gemiddeld tot 19 uur. Soms blijven we wat langer zitten, afhankelijk hoe rustig ik ben. Meestal ben ik al onrustig zodra ik mijn laatste hap naar binnen heb gewerkt, want ik wil daarna altijd sporten. Meestal ben ik dan om 19:30 uur op het sporten. Dat doe ik dan snel. 2 spiergroepen, 3 tot 4 oefeningen per spiergroep, van minimaal 4 reps, dan ben ik wel minimaal een uur bezig. Als ik klaar ben rook ik nog snel een sigaretje en rijd ik naar huis. Soms douche ik me dan snel en ga ik nog naar de bioscoop. Eigenlijk staan dan de hele dag mijn lichaam en hoofd onder spanning.

Sinds een aantal maanden rijd ik niet harder dan 100 km/h, ik merk dat ik dan rustiger ben. Ik mis dan wel de kick van het sneller rijden, maar ik voel me veiliger. Ik voel me fijner. Dit heeft ook zijn effect op mijn hele zijn. Ik kan me op mijn ademhaling focussen. Ik kan me concentreren op mijn gedachten en soms zelfs mijn gedachten uitzetten. Mijn focus is dan iets beter.

Het probleem is dat ik alles met een gemiddelde snelheid van 200 km/h wil doen en binnen 5 seconden die snelheid wil bereiken. Bij voorkeur pas ik me niet aan en moet iedereen in mijn tempo meegaan. Terwijl ik me emotioneel altijd aanpas op basis van mijn aannames, hoe ik denk dat die ander zich voelt. Slechte raadgever, ik heb het namelijk meer dan eens mis gehad.

We hadden vandaag op het werk een PMO test, de gezondheid van de werknemer wordt getest op basis van BMI, vetpercentage, hartfunctie, bloeddruk, oog functie, long capaciteit en cholesterol. 
Mijn BMI zat op 24,6, vetpercentage op 18%, bloeddruk 120/80. Sporten heeft dus zijn positieve invloed. Cholesterol was goed binnen de marge. Ik had het meeste angst voor mijn long capaciteit, deze bleek ook nog bovengemiddeld te zijn. Ik ben lichamelijk kerngezond. Met een extreme uitschieter van mijn ogen die 150% zijn, voor allebei de ogen. Dichtbij en veraf. Ik zie dus fucking goed. Maar de realiteit met betrekking tot mijzelf is altijd wazig. Ondanks mijn mentale issues, het feit dat ik slecht slaap, dat ik veel te veel rook, onregelmatig leef en soms veel te veel alcohol drink, ben ik fucking gezond. So much voor psychosomatische klachten.

Ik ben lichamelijk vies gezond, maar voel nu nog meer alsof ik de grenzen op kan zoeken. Dat ik de teugels kan laten vieren. Dat ik los kan gaan. Dat ik reserves heb die ik aan kan spreken om mezelf te slopen. Mezelf helemaal kapot maken. Mezelf in de vernieling te helpen. Met rasse schreden richting mijn einde. Alles met de grond gelijkmaken. 
Aan de andere kant denk ik dat gas terugnemen een goede beslissing is geweest. Ik voel dat ik in rustiger vaarwater zit. Dat mijn lichaam minder lijdt. Dat mijn geest minder stress ervaart. Het is een vreemde gewaardwording. Ik ben niet overmatig gelukkig. Ik ben niet overmatig ongelukkig. Ik ben tevreden, zij het met mate.

Like what you read? Give Ché Snelting a round of applause.

From a quick cheer to a standing ovation, clap to show how much you enjoyed this story.