24 Oktober 2018

Vanavond heb ik met Chantal afgesproken, ik vind het gigantisch spannend. Ook omdat ik geen idee wat ik ervan moet verwachten. Gaan we diepe gesprekken hebben over onze emoties? Wordt het een luchtige avond, met het delen van luchtige en vluchtige herinneringen en ervaringen? Gaan we naar de toekomst kijken? Testen wat mog steeds ons gevoel voor elkaar is? Ik weet het niet, en die onwetendheid maakt me best onrustig.

Een aantal contacten die ik had, heb ik inmiddels afgebroken omdat ze dat niet leverden wat ik zoek in een vriendschap. In een aantal gevallen wilden ze meer van me dan ik bereid was te geven, in een aantal gevallen was het voor mij gewoon geen toegevoegde waarde en kostte het contact meer energie dan het opleverde. Dat leek me de verstandigste keuze. De eerlijkste keuze, al ben ik niet altijd eerlijk geweest over mijn beweegredenen. Uiteindelijk is dat ook niet nodig. Het gaat om het besluit. Om het doel.

Chantal en ik zijn nu een half jaar uit elkaar en ik vraag me meer dan eens per dag af hoe het met haar gaat. Soms denk ik met weemoed terug aan “ons”, soms denk ik terug met spijt en word ik erdoor geconsumeerd. Dan kom ik in een neerwaartse spiraal terecht en is ontsnappen moeilijk. 
Ik heb er al meerdere keren over nagedacht, hoe het zou zijn om te verzoenen met Chantal. En iedere keer word ik in de neerwaartse spiraal meegetrokken. Er is zoveel gezegd. Er is zoveel gedaan. Terugkeren is eigenlijk niet mogelijk. OF we moeten het verleden al kunnen vergeten en volledig vergeven. En eigenlijk ben ik wel klaar om alles te vergeten, maar of ik het kan is een ander verhaal. Of Chantal het kan is weer een ander verhaal. Feit blijft dat zij meer te verduren heeft gehad dan ik. Aangezien ik de oorzaak was. Niet dat het een wedstrijd was, maar het geeft de verwerkingstijd weer.

Toen ik van Chantal afging had ik het idee dat zij beter af was zonder mij. Dit heb ik door meerdere omstandigheden proberen te bewijzen tijdens de aanloop naar het einde. Als ik niet wederkerig was, “zie je wel, ik verdien jou niet.”. Als ik me niet lekker voelde “zie je wel, je bent te goed voor me”. Ik geloofde het. Zij geloofde het. De hele wereld geloofde het. De hele wereld was tegen mij. Ik was tegen mezelf. Een constante twijfel aan mijn eigen geloofwaardigheid en motivatie. Een aanhoudende twijfel. Verloren en leeg. Met een geschaad vertrouwen.

Het begon ergens in mei 2017, toen ik een aantal misplaatste contacten had met een andere vrouw. Ontzettend misplaatst zou nog een understatement zijn. Hierdoor is alles in stroomversnelling gegaan, door de therapie die ik kreeg vanaf december van 2017 ben ik gaan geloven in het monster dat in mij huisde. Met alle gevolgen van dien. Meer verdwaald dan ooit. Met minder begeleiding dan ik ooit had. Met ogen open in het grote onbekende, zonder doel of motivatie.

Vanavond ga ik Chantal weer zien en ik heb er best veel zin in. Haar reisverhalen horen, luisteren naar de ontwikkelingen die zij heeft doorgemaakt. Zien hoe ze uitziet, ruiken hoe ze ruikt. Ervaren hoe zij nu in het leven staat. Ik heb er zin in.

C.