Vivere pericolosamente

otherwise: Πως λίγος κίνδυνος δεν έβλαψε κανέναν

“Είσαι σίγουρη γι’ αυτό? Το ξέρεις ότι θα φας τα μούτρα σου πάλι.”

Λίγο — πολύ, σε κάθε μου “μεγάλη” ή μικρότερη απόφαση ακούω ακριβώς την ίδια επωδό. Οι φίλοι μου έχουν την ανάγκη να προσπαθούν κάθε φορά να με προφυλάξουν. Και για να λέμε την αλήθεια, δεν είναι λίγες οι φορές που έχω φάει όντως τα μούτρα μου, σε προσωπικό επίπεδο κυρίως. Δεν με πείραξε ποτέ, ούτε φοβήθηκα ποτέ να το παραδεχτώ. Λένε ότι οι γυναίκες από τη φύση τους είναι risk-averse. Κυκλοφορεί ακόμη ευρέως η άποψη ότι αν περισσότερες γυναίκες βρισκόντουσαν σε θέσεις “ισχύος”, δεν θα είχε προκύψει ποτέ η οικονομική κρίση. Προφανώς είναι μάλλον αστείο, αλλά αν όντως η γυναικεία φύση συμβαδίζει με την επιφυλακτικότητα, τότε μάλλον κάτι έχει γίνει λάθος στην περίπτωσή μου.

Σκέψου ότι βρίσκεσαι σε ένα περβάζι αρκετά μέτρα πάνω από το έδαφος με τα πόδια να κρέμονται έξω. Μια απόφαση πρέπει να πάρεις: αν θα πηδήξεις ή αν θα μείνεις εκεί γαντζωμένος να χαζεύεις τη θέα. Αυτή την αίσθηση του κινδύνου, με την καρδιά σου να χτυπά τρελά, το κεφάλι σου να γυρίζει και την αδρεναλίνη να χτυπάει κόκκινο, δεν τη ζεις μόνο κάθε φορά που ετοιμάζεσαι να κάνεις bungee jumping ή κάθε φορά που είσαι σε φάση falling in love in vain. Όντας marketer, την αίσθηση αυτή την έχεις αρκετές φορές την ημέρα. Πολλές από τις αποφάσεις που πρέπει να πάρεις εμπεριέχουν και ένα leap of faith — συχνά πρέπει να ακούσεις πρώτα τη διαίσθησή σου και μετά όλα τα υπόλοιπα. Όσες τεχνικές, πρακτικές και εργαλεία κι αν έχουμε στη διάθεσή μας, κανείς δεν θα πάρει την απόφαση για σένα. Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να μαζέψεις όση περισσότερη πληροφορία μπορείς και να ..πηδήξεις, ελπίζοντας πάντα ότι θα πέσεις στα μαλακά.

Το “κακό” στην περίπτωσή μου είναι ότι ..τρελαίνομαι για αυτή την τρέλα. Τόσο στην προσωπική μου ζωή, όσο και στην επαγγελματική, το να κινούμαι σε στεγανά μου στερεί την ένταση, την τρέλα, τη δημιουργικότητα που μου είναι απαραίτητη. Το να παίρνεις ρίσκα τελικά δεν είναι τόσο “επικίνδυνο” όσο φαίνεται. Η επιτυχία συμβαδίζει με το ρίσκο, δε χρειάζεται καν να το αναλύσω, υπάρχουν άπειρα άρθρα του τύπου “why taking risks leads to success”. Θα αναφέρω μόνο ότι το να παίρνεις και κανένα ρίσκο που και που σε κάνει πράγματι πιο δημιουργικό, σε βοηθά να αρπάξεις ευκαιρίες που υπό άλλες συνθήκες θα άφηνες να φύγουν έτσι και σου ανεβάζει την αυτοπεποίθηση, κάνοντάς σε -ναι- καλύτερο επαγγελματία. Επίσης, αν δεν φας και τα μούτρα σου μερικές φορές, δεν πρόκειται ποτέ να μάθεις, έτσι δεν είναι?

Βέβαια, οι προκλήσεις που αντιμετωπίζεις ως digital marketer δεν συγκρίνονται με το επιχειρηματικό ρίσκο, αλλά και πάλι υπάρχουν περιπτώσεις που χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή. Όπως για παράδειγμα όταν καλείσαι ως επιχείρηση να πάρεις θέση σε ένα αμφιλεγόμενο ζήτημα. Ή να τρέξεις μια καμπάνια που ενέχει μεγάλους κινδύνους να παρερμηνευθεί ή να ερμηνευθεί υπό τελείως διαφορετικό πρίσμα και να σου φέρει τα αντίθετα αποτελέσματα από ότι θα ήθελες. Η πρόκληση άλλωστε είναι στοιχείο και του παραδοσιακού marketing και της διαφήμισης. Δεν είναι λίγες οι διαφημιστικές καμπάνιες που έχουν ξεσηκώσει θύελλα αντιδράσεων ή έχουν προκαλέσει μεγάλο “ντόρο”. Η Calvin Klein το ‘χει συνήθειο να προκαλεί campaign after campaign και την ίδια τακτική φαίνεται να ακολουθεί ακόμη πιο ωμά η American Apparel. Ακόμη και η Ford τα χρειάστηκε το ’13, όταν αναγκάστηκε να απολογηθεί γιατί απεικόνισε το γλυκούλη Silvio (ναι το Berlusconi ποιον άλλονα) να χώνει δεμένες γυναίκες στο…port baggage του. Εντάξει ρε παιδιά, τα Ford φημίζονται για τη χωρητικότητά των port baggage τους, πως κάνετε έτσι! Δε θα μιλήσω καν για τα δικά μας αγαπημένα Jumbo, τις καμπάνιες των οποίων we hate to love. Or love to hate, that’s not our point.

Άλλες προκλήσεις που μπορεί να αντιμετωπίσεις σαν digital marketer είναι οι προβλέψεις. Που θα πάει η αγορά, ποιες από τις διαφαινόμενες τάσεις θα επικρατήσουν, πως θα διαμορφωθούν οι προτιμήσεις του κοινού, ποιες οικονομικές συγκυρίες θα μπορούσαν να στα κάνουν όλα “ανάστα ο Κύριος” και πάει λέγοντας. Ειδικά όταν διαμορφώνεις μακροπρόθεσμες (sic-μιλάμε για 6μηνες, βαριά ετήσιες φυσικά) στρατηγικές, θα πρέπει να ποντάρεις σε αρκετά πραγματάκια. Ο “τζόγος” στο κομμάτι του digital marketing σχετίζεται επίσης σε μεγάλο βαθμό με τα νέα μέσα-κανάλια-δίκτυα που προκύπτουν συνεχώς. Ποιος θα μπορούσε να προβλέψει το 2005 τη δύναμη που θα αποκτούσε το Facebook? Άσε που εγώ ακόμα δυσκολεύομαι να χωνέψω πως αυτό το ρημάδι το Snapchat έγινε εμπορικό εργαλείο για τόσο μεγάλα brands. Ούτε που του το’χα.

Bottom line ή first row για όλα τα παραπάνω είναι ο πειραματισμός. Πειραματίσου με τα νέα μέσα, με τα εργαλεία, με τις πρακτικές, με τις καμπάνιες, τα budget, τη στόχευση, τα χρώματα, τα banners, τη φωτογραφία.. κάθε πείραμα, κάθε μικρή απόφαση, κάθε αλλαγή κι ένα ρίσκο. Που όπως και να το κάνουμε, την ευθύνη για την αποτελεσματικότητα, την επιτυχία ή την αποτυχία του οποίου έχεις εσύ αποκλειστικά. Κι άντε να σου τύχει καμιά στραβή, τρέχα μετά να κάνεις disaster management. Αυτό όμως είναι ένα άλλο μεγάλο κεφάλαιο που θα πρέπει να το συζητήσουμε μια άλλη φορά.

Τελικά λοιπόν, to risk or not to risk? To risk it is. Definitely. Χωρίς ρίσκο, τόσο η ζωή σου όσο και η δουλειά σου μοιάζουν με ψόφιο καρδιογράφημα. What’s the point living your life, whithout living it? Μπιπ.

Laters,

Chris.

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.