Gerçekten biz bu muyuz ?

Bunu yazmamım sebebi geçen gün başıma gelen bir olay üzerine.Beşiktaş’ta bir arkadaşımın doğum gününü kutlamak için toplandık.Sonra ben ve kız arkadaşım mecidiyeköye geçtik.Herneyse kız arkadaşım kendi otobüsüne bindikden sonra ben metrobüse geçtim ve hayatta en çok zevk aldığım şeyi yaptım sigara yaktım.Sigaramı içerken 50–55 yaşlarında devlet memuru olduğunu sandığım bir amca geldi sabiha gökçen havalimanına nasıl giderim diye sordu.Bende en kısa yolu (uzunçayırda inip sabiha gökçen arabasına binmek)tarif ettim.Sonra bende uzunçayırda incem sana gösteririm abim merak etme dedim.Beraber metrobüse bindik ben metrobüs şöförüne uzunçayırdan havalimanına saat kaça kadar otobüs var dedim kaptan bana sabaha kadar var dedi bende bunu olduğu gibi benden yardım isteyen 50–55 yaşlarındaki kişiye ilettim.En son metrobüse Bahçelievlerde hazırlığa giderken binmiştim unuttuğum bir sürü şey olmuş.Bizim bindiğimiz metrobüs zincirlikuyuda durdu ve aktarma yapmamız gerekti.Adama gidip abim burdan aktarma yapcaz bu buraya kadar duruyo dedim.Adam sanki ona dünyadaki en kötü haberi vermişim gibi yüzüme donuk bir ifade ile baktı.Sonra indik ve adamın yanına gittim belliki bilmiyo kaybolmasını istemedim belki havalimanında birini alcak yada bir yere yetişcek.Eğer alcaksa beylikdüzünden sabiha gökçen’e kadar toplu taşıma aracını kullanıyosa durumu kısıtlıdır diye düşünüp yardım edebildiğim kadar etmek istedim.Adam beni yanında görünce adımlarını hızlandırdı o hızlandıkça ben hızlandım, ben hızlandıkça adam koşmaya başladı ve arasıra arkaya bana bakıyordu.Beni ne olarak düşündü bilmiyorum ama adamın gözündeki korku ifadesi beni inatla bu adama yardım etmelisin diyip peşinden sürükledi.En son yanına gittim kolunu tuttum abi hayrola bişe oldu neden kaçıyosun diye sordum sanki bu soruyu bekliyomus gibi dönüp bana bıraklan peşimi diye tepki gösterince biran içimden ulan allahından bul dedim ve adamı arkamda bırakıp ilerledim.İçimdeki merak duygusunu yenememiştim ve kafamı adama doğru birkez daha çevirdim birisiyle konuşuyordu muhtemelen bana sorduğu gibi sabiha gökçen havalimanına nasıl gideceğini soruyordu.Konuştuğu kişiye baktım eliyüzü düzgün bir kişiye benziyordu içim biraz rahatlamıştı.Tekrar bir sigara yaktım önümdeki ve yanımdaki kişiler metrobüse bindi ben ön sıraya geçtim ve sigaramı içmeye devam ettim.Sonra o adam tekrar yanıma geldi ve kardeş buna tekrar kart basmaya gerek varmı dedi bende soğuk bir şekilde yok dedim ve kafamı başka yöne çevirdim.sonra bir metrobüs daha geldi önümde kimse yoktu adamın binip gitmesini istediğim ama adam binmiyordu.Tekrar bana doğru yönelerek bu gidiyormu uzunçayıra diye sordu bende evet abicim gidiyor istersen bin buna dedim.Sen binmicekmisin diye sordu ben cevap verir vermez ve sorduğu son soruya hayır binmeyeceğim dedim sigara içiyorum sen bin uzunçayırda seni indirirler dedim.Adam binmedi ve bende içiyim beraber bineriz diyip sigara yaktı.Sonraki metrobüse bindik ben adamı uzunçayırda indirdim nerde beklemesi gerektiğini söyledim ve kendi yoluma gittim.Burda canımı sıkan adamın bana karşı gösterdiği tepkiden dolayı değil.Ben normal insanlardan biraz daha fazla milliyetçi bir insanım canımı sıkan nokta türk törelerinde sıkça yer alan yardıma muhtaç olanlardan yardımını esirgeme sözü gelir.Eeee ?? nerde kaldı bu gelenek gerçekten birlikte yaşayıp,birlikte aynı havayı aynı vatanın ürünlerini tükettiğimiz bu çoğrafyada birbirimize bu kadarmı güvenecez.Gerçekten çok canımı sıkıyor bu durum…

Like what you read? Give Cengizhan Terzioğlu a round of applause.

From a quick cheer to a standing ovation, clap to show how much you enjoyed this story.