ชีวิตที่กลับมาเรียนอีกครั้ง

ช่วงที่เริ่มคิดว่าอยากจะเรียนต่อ นั้นเต็มไปด้วยพลังใจ เต็มไปด้วยความคิดที่ว่า เราอยากจะเก่ง เราอยากจะมีความรู้ เราอยากจะก้าวหน้า เราจึงอยากเรียน
สละเวลาเตรียมตัวอ่านภาษาอังกฤษ เครียดแทบเป็นบ้า กลัวจะไม่ได้เรียน
อ่านหนังสือทุกวันเป็นเดือนๆ อย่างกับกลับไปสอบเอนทรานซ์อีกครั้งเมื่อสมัยเด็กๆ จนตอนนี้ สอบได้ สอบผ่านและได้เรียนสมใจแล้วนั้น…

เพื่อมาพบความจริงที่ว่า สิ่งที่สาหัสกว่านั้น รอเราอยู่ เมื่อผ่านไปได้เพียงสองสัปดาห์ของการเรียน เราได้รับความรู้ เอกสารวิชาการ การสื่อสาร การบ้าน อะไรต่อมิอะไร ที่กรูกันเข้ามาหา ทับถมแบบไม่ให้เราได้ตั้งตัว

บอกตามตรง รู้สึกรับไม่ไหว… ไหนจะชีวิตการทำงานปกติที่ก็เยอะอยู่แล้ว ไหนจะชีวิตปกติที่ต้องทำ พอมีสิ่งที่หนักหน่วงเข้ามาเพิ่มเติมอีกทำให้เป๋ไปเลย

แต่ทนได้ไหม ก็ต้องตอบว่าได้ เพราะเราสนุกกับมันนะ ถึงจะต้องอ่านเยอะ คิดเยอะ พูดเยอะ แต่มันดีต่อชีวิตเรามาก มันไม่เหมือนช่วงเวลาใดๆ ในชีวิตเลย ก่อนหน้านี้ เราเคยเห็นคนเรียน เราก็มีความคิดว่า มันไม่น่าจะยาก มันไม่น่าจะเหนื่อย ใครมาบอกว่า โอ๊ย เหนื่อยมาก เราจะมีความคิดแว๊บในหัวว่า เราว่าตัวเรานั้นเก่ง เราว่ามันน่าจะง่าย… ใครๆ เค้าก็เรียนกัน จบกัน ป.โท เกลื่อนเมือง

นี่ขนาดผ่านไป สองอาทิตย์เท่าไหร่ โคตรเหนื่อย พูดเลย เวลาทุกวินาที หลังจากการทำงาน ก็คือเรียน เราจะต้องทำอะไร เราจะต้องอ่านเอกสารอันไหน เราจะต้องค้นคว้าอะไรเพิ่ม เราจะติดต่อเพื่อนในกลุ่มยังไง เราจะจัดสรรเวลาอย่างไร
เราจะเก็บเอกสารแบบไหน จะเรียบเรียงความคิดในหัวยังไง ตารางชีวิตจะแบ่งให้พอดีได้ไหม

นี่ซินะ สิ่งที่จะได้จากการเรียน ป.โท ตัวเนื้อหาน่ะ มันหาได้ทั่วไปน่ะแต่สิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างทางนั้น มันหาไม่ได้จากการทำงานหรือเรียนสมัย ป.ตรี เลย

รู้สึกเลยว่าถ้าเราเรียนจบได้ จะเป็นอะไรที่น่าภูมิใจสุดๆ เลยนะ

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.