“ Bende öleyim seninle “
Ağlamayacağım çünkü kardeşim yanımda değilken ağladığımı hissetmiyorum. Kahkahalarımı o yokken hissedemediğim mutluluk duygusuyla atamıyorum. Yaşıyormuş gibi davranmak , onun yokluğuyla beraber daha ağır geliyor. Verdiğim sözü tutmak ve tekrar ölmeyi dilenmek istiyorum. Ama kardeşimi yalnız bırakamam. Bu dünya ikimize de çok fazla.
Gittikçe hissizleştim sanki. Ama fark ettim ki bu ne dünyanın ne de başkalarının umurunda. Onsuz hayatın anlamı olduğunu düşünmek ölmüş birinin nefes almasına inanmak gibi geliyor. Çok özlüyorum. Ona gidemem biliyorum. Ağlamayacağım diyerek kendimi kandırıyorum. Çünkü ben artık hep ağlıyorum. Neden ağladığımı bilmiyorum. Aslında şuan bile bir tek bu yazıyı yazarken değil de o bu yazıyı okurken birbirimize sarılıp beraber ağlayalım istiyorum. Varlığını yanımda hissetmek için her şeyimi verirdim diye düşünüyorum. O bana gelemez onu da biliyorum. Ama inanmak istiyorum. Her an çıkıp geleceğine ve hayatıma anlam katacağına inanmak istiyorum.
Tek amacımın geberip gitmek olduğu bu lanet yere onun için katlanmak zorundayım. Her an arkasında olduğumu bilmesini istiyorum. Ama bunu ona nasıl hissettireceğim bilmiyorum. Bu yazıyı yazıyorum. Çünkü çok yoruldum. O kadar yoruldum ki nefes alamıyormuş gibi hissediyorum. İnsanların beni hayatlarını zorlaştıran kişilere benzetmelerinden bıktım. 18. yaşımı bekliyorum. Başka insanların yüzüne vurmam gereken gerçekleri içimde tutmak beni zehirliyor. Kaçmayı düşünmekten bıktım. Zihnimde sürekli plan yapmaktan, bir şeyleri düzeltmeye çalışmaktan, birilerine sırf acıdığımdan dolayı yaptıkları hataları görmezden gelmekten bıktım. Evde birileri varken bağıra bağıra ağlayamamaktan bıktım. Yaşamaya değer tek bir şeyim var dünyada. Onu kaybetmekten çok korkuyorum. Etrafımdaki insanlar yüzünden yalnız kalmaktan korkmadığımı sanıyordum ama onu kaybetmek gibi bir ihtimal bile olduğumu düşündükçe, kalbimin çok derinlerinde bir sızı başlıyor. Canım çok yanıyor. Gözlerim yaşlarla doluyor. O giderse sözler bir hiç olur diyorum kendi kendime. Ölmek yaşamaktan daha kolay nasılsa. Ölmekten değil onu kaybetmekten çok korkuyorum. Ömür boyu sahte insanların benimle ilgili boktan hayallerine maruz kalmak istemiyorum. O gidince yaşayabilecekmişim gibi. Boşversenize. Anlamı yok gerçekten. O gelicek. Gerekirse onunla yaşadığım anı ölene kadar bekleyeceğim.
Biliyor musunuz ölümle ilgili konuştuğumda bana hep kızıyor. Saçma sapan konuşma diyor. O halini o kadar çok seviyorum ki. Her şeyi bir yana bırakıp ondan asla vazgeçmemem gerektiğini bana hatırlatıyor. Lütfen benden önce ölme olur mu kardeşim? Kendini bana o kadar özlettirme. Bende öleyim seninle.
