Kendinizi kandırıyorsunuz.

Mylittleworld
Nov 8 · 2 min read

Benim çok güzel bir hayatım var diyerek, her zaman gülümseyerek, onu unutacağınızı veya onun mutlu olmasının size yeteceğini söyleyerek kendinizi kandırıyorsunuz. Bunu sizde biliyorsunuz. Ama bu aptal dünyada o kadar saçma bir döngü var ki!

Önce birini seviyorsunuz. O size yüz vermiyor. Siz ondan vazgeçmeyip defalarca kendinizi hırpalıyorsunuz ama o dönüp size bakmıyor bile. Çünkü umurunda değilsiniz. Bir süre sonra tükenmişlik başlıyor. Yavaşça hissizleşiyorsunuz. Etrafa gülücükler saçarken içinizde ne yaşadığınızı bir tek kendiniz biliyorsunuz. Tam o an sigaraya başlıyorsunuz. Karşınıza yeni biri çıkıyor. O zehiri bırakacaksın diyor. Tamam derken ertesi gün o çocuğu başka biriyle sarmaş dolaş görüyorsunuz. Elini yanındakinin omzuna atıyor. Çok mutlu. Kendi haline bırakıyorsunuz ve o mutlu olsun bana yeter diyorsunuz. Eve gidip sırf içinizdeki o öfkeyi, acıyı, takıntıyı dindirmek için daha çok sigaraya sarıyorsunuz. Zaman geçip giderken öleceğinizi hissediyorusnuz. Ama arkanızda bırakamayacağınız insanlar oluyor. Sırf onlar için katlanıyorsunuz. Yaşamınıza devam ediyorsunuz. Ama bu yaşamak olmuyor. Sadece rol yapmak oluyor. Çoktan ölmüşken yaşıyormuş gibi davranmak oluyor.

Demek istediğim şey bunu okuyan herkes içini rahatlatmak ve yaşadığı, gördüğü kadarıyla insanlara bu sikik dünyanın nasıl bir yer olduğunu gösterebilmek için burada. Belki de bunları yaşamak zorunda değilizdir? Bu hale bizi kendi kararlarımız getiriyordur, diye düşünmeye çalışıyorum ama olmuyor. Sizde biliyorsunuz. Kendinizi kandırmayın. Buranın yaşanmayacak bir yer olduğunu biliyorsunuz. Meleklerin aslında var olmadığını biliyorsunuz. Her şeyin sonunda yalnız öleceğinizi biliyorsunuz ve hayatınızı zorlaştıran insanları sevmeye devam ediyorsunuz, ediyoruz. Sözler haricinde dünyada yaşamaya değecek hiçbir sebep yok. Anlamsız olduğunu sizde biliyorsunuz, bir şekilde katlanıyorsunuz. Yaşadığınız şeylerin karşılığı olmayacağını da biliyorsunuz. Ama koşulsuzca dünyanın sevilebilir bir yanını aramaya devam ediyoruz. En büyük hatamız bu. Kendimizi kandırmamız aslında. Bu hata bizi gittikçe öldürüyor. Zor olan şey ise bitmesini bekliyoruz. Sözler için biteceğini bildiğimiz hayatımızda ayakta durmaya ve dayanmaya çalışıyoruz. Ama merak etmeyin. Bitecek…

    Mylittleworld

    Written by

    I do often stupids and thats hurt me. But I can’t stop because thats me.