Dear Diary || Exploderende Hersenkronkels

Context is wellicht handig. Geschreven enkele weken voordat ik zo’n 4DK lijst in moest vullen. En er niet meer omheen kon. De bereput moest open. Maar dat is voor later. Dit gaat over hersenkronkels die dreigen te ontsnappen.

17 augustus 2016

Dear Diary,

08.12u Ik wil in bad. Mijn hoofd onderdompelen en testen hoe lang ik onder water kan blijven. Net zolang tot mijn oren suizen. Net zolang totdat ik mijn hartslag hoor bonken in mijn oor. En voor de essentiële keuze sta om wel of niet naar adem te happen.

12.34u Ik wil vluchten, rennen tot mijn longen barsten. Lezen tot mijn hoofd explodeert aan een overload aan kennis. Spijt. Is het dat wat ik voel? Voor nu wel. Studie, ouders, liefde. Kies maar. Als een kriebelsjaal steeds strakker om mijn nek. Ik krijg amper adem. En heb ook nog eens jeuk.

Lucht, luchtigheid, heidenen, enen, nul. Ik dwaal af. Een beetje maar.

Er is gewoon teveel ruis. Het zou fijn zijn om mijn gedachten weer te kunnen horen. Ik ben afgestompt en probeer te overleven in deze rappe hapklare maatschappij. Luxe problemen die geen problemen zijn. Eigenlijk niet echt. Gewoon niet.

16:02u Ik barst uit elkaar. In slow motion zie ik mijn hoofd uit elkaar spatten. Geel en rood knallen tegen de muur op. De spontane actie creëert een schilderij , zoals ik die zelf zou schilderen. Ironisch.

19:51u Mijn gedachten zijn de mijne. Delen kan ik dit keer niet. Zelfs niet op papier. De hersenkronkels veroorzaken een zeurende koppijn. Ze bonken tegen mijn schedel aan, onophoudelijk en onverbiddelijk. Het voelt onnatuurlijk om niet te kunnen uiten. Het enige wat enigzins soelaas biedt is creëren. Onnadenkend, spontaan, vlug en in grote lijnen met emotie. De kronkels staan op het punt uit te breken. Not good.

01:17u NU moet ik iets creatief doen. Nu, meteen , direct. Alles tegelijk; tekenen, schilderen, knutselen, kleuren (voor volwassenen, uiteraard), dansen, zingen, schrijven, fotograferen. Anything and everything om maar te kunnen ventileren. Uiteraard kan ik niet kiezen, maar moet kiezen.

Tjezus, wat een bullcrap van een paradox, eigenlijk. En dus blijf ik verdwaald, terwijl ik ook afdwaal. Alweer. Nog steeds.

____________________________ . Ana

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.