Daley’s coming home

Douwe de Vries
Jul 18, 2018 · 9 min read

Het mediateam van Ajax heeft weer eens een huzarenstukje afgeleverd. Het zijn Bas Tolenaars en Okko van den Berkt geweest die geniaal in wisten te spelen op de ‘Football’s Coming Home-trend’ van het afgelopen Wereldkampioenschap. Op het cultnummer van Baddiel, Skinner en Lightning Seeds zette Ajax Media de volgende tekst:

It’s Daley Blind
It’s Daley Blind
It’s Daley Blind

He’s coming home
He’s coming
Daley’s coming home

Everyone seems to know the score
They’ve seen it all before
They just know
They’re so sure
That Ajax gonna throw it away
Gonna blow it away

But I remember
Three Stars on the shirt
Frank de Boer’s still gleaming
Four more years of hurt
Never stopped me dreaming

Het is simpel, doch zo slim en doordacht. In 1996 werd het oorspronkelijke nummer gemaakt tijdens het Europees Kampioenschap in Engeland. Het voetbal kwam terug naar de bakermat. En iedere sympathisant van de Three Lions kon zich hiermee identificeren door dit liedje. Tijdens het afgelopen WK leefde deze cultmuziek weer op, door de uitmuntende prestaties van het huidige Engelse nationale voetbalelftal. ‘Daley is back’ dus. Je kon het bijna niet missen. De Verloren Zoon werd teruggehaald: maar zijn al die bombarie, toeters en bellen wel te rechtvaardigen? Het zal erom gaan spannen.


Clubloyaliteit
De Ferguson-methode is een keiharde, maar succesvol gebleken formule. Nee, het gaat hier niet om de wiskundige Ron Ferguson. Maar om Sir Alex. De oefenmeester van Manchester United baarde vaak opzien door het laten vertrekken van sterkhouders als Cristiano Ronaldo, Ruud van Nistelrooy, Carlos Tévez en Jaap Stam. Net op het moment dat iedere voetballiefhebber dacht dat deze stuk voor stuk topspelers hun absolute hoogtepunt nog moesten of zouden gaan bereiken, was de gelouterde trainer Ferguson keihard en gaf ook niks meer om de opgebouwde loyaliteitsbanden met hen. ‘Het kan alleen nog maar tegen gaan vallen.’ Weg ermee. Gechargeerd gezegd. Maar het voetbalmeesterbrein zag dit doorgaans goed. Maar hij liet zowel gebrouilleerde spelers als fans in vertwijfeling achter. Ronaldo, Van Nistelrooy en Stam waren stuk voor stuk voetballers die op handen werden gedragen op Old Traford. Maar door de controversiële Bonjours van Ferguson voelden zij niet veel meer voor een terugkeer naar Manchester. Wat is clubloyaliteit dan nog?

Ruud van Nistelrooy en Sir Alex Ferguson in betere tijden (Bron: The Telegraph)

Bij clubs als Ajax kan men zich geen Ferguson-methode veroorloven. Daar gebeurt juist vaak het exact tegenovergestelde: als spelers op hun top zijn, worden ze weggekaapt. Tegen de wil van een Ajax in. Was dat ook zo het geval bij Daley Blind, toen hij vier jaar geleden verkaste naar Manchester United? Zeker. Blind was een kind van de Amsterdamse club. Hij kwam van ver, en ook toen hij inmiddels een zwaarbevochte basisplaats had kreeg hij de nodige kritiek. Te traag. Weinig verdedigend inzicht. Een gouden greep van Frank de Boer in het najaar van 2013, gaf de voetbalcarrière van Blind een boost. Hij werd op nummer zes geplaatst. Voor de verdediging en achter twee aanvallende middenvelders. Hier kwamen dan eindelijk de uitmuntende kwaliteiten van Daley naar voren: een geniale trap vooruit, snel kaatsen en kunnen denken in omschakelingen. Blind is, in tegenstelling tot vader Danny, geen ‘pure’ centrale verdediger. Iemand voor de restverdediging die het op een andere manier moet zien te rooien. Het beste seizoen van Blind bij Ajax werd bekroond met een basisplaats tijdens het WK 2014. Op een bekende positie voor hem: linksback. Door een perfect uitgedokterd plan van Van Gaal, kwam Daley in verdedigend opzicht nauwelijks in de problemen en kon hij zijn aanvallende kwaliteiten etaleren. Met als hoogtepunt de assist op Robin van Persie’s zweefkopbaldoelpunt: de 1–1 tegen Spanje. Ook scoorde hij nog eens in de troostfinale tegen Brazilië.

Randzaken
Blind zat dus aan zijn plafond na de imposante zegetocht van het Nederlands elftal in de zomer van 2014. In tegenstelling tot bijvoorbeeld mede WK-ganger Joël Veltman was hij echt een volwassen speler geworden. Met de allure van een top aanvallende linksback annex verdedigende middenvelder. De volgende stap kon niet uitblijven. Louis van Gaal begon vier jaar geleden aan zijn klus in Manchester en nam revelatie Daley maar meteen mee. Wat als… Daley al bij Manchester speelde en Sir Alex nog steeds de coach aldaar was? Na zo’n sterk Wereldkampioenschap zou Ferguson Blind meteen weg hebben gedaan. Namelijk op zijn hoogtepunt: en dan kan je een speler maar beter ‘preventief transfereren’. Blind bewandelde destijds het omgekeerde pad. Op het, voor zijn doen, absolute hoogtepunt bij de modale Europese club Ajax. Dat niveau was hij duidelijk ontstegen. Maar internationaal gezien, in de Premier en Champions League dus, kon hij nog zo ongelofelijk veel stappen zetten. Denk aan het niveau van oud-Ajacieden Jan Vertonghen, Toby Alderweireld en Thomas Vermaelen. Daley Blind kon (en eigenlijk moest) nog absolute top worden.

Maar zoals zo vaak het geval is bij goede Nederlandse spelers die vanuit de Eredivisie overwaaien: het eerste jaar valt flink tegen. Vaak ligt dat aan het acclimatiseren op het nieuwe niveau. Op dat gebied viel Blind ‘weinig te verwijten’. Het eerste moeizame jaar van hem lag aan randzaken. Omstandigheden van buitenaf. Van Gaal was overduidelijk zoekende naar zijn ideaal te formeren basisformatie. Het ene moment zette hij Blind centraal achterin. Het andere moment controlerend op het middenveld, maar wel met een andere verdedigende middenvelder naast hem. Niet de ‘zes-rol’ zoals bij Ajax. Ook speelde hij regelmatig op de backpositie. Maar niet zoals hij in Brazilië gewend was. Ook Blind ontkwam niet aan de ‘collectieve malaise’ in het Manchester United-jaar 2014/2015. Het tweede seizoen moest maar zijn glans- en bekroningsjaar worden.

Daley Blind in één van zijn eerste competitiewedstrijden voor United tegen Everton (Bron: Voetbal.com)

Ouderwets dartelen
2015/2016 begon goed voor Manchester United. In de voorronde van de Champions League rekende het vrij overtuigend af met Club Brugge. Één van de hoofddoelstellingen van Van Gaal was bereikt: weer deelnemen aan het kampioenenbal. Daarnaast mocht de Amsterdamse coach de portemonnee van de Amerikaanse eigenaren weer flink opentrekken. Voor 27.5 miljoen euro kwam de andere ‘Braziliaanse 2014-revelatie’ over van landskampioen PSV: Memphis Depay. Ook voor de Franse talenten Morgan Schneiderlin en Anthony Martial werden vele miljoenen neergeteld. Tussen dit sterrenensemble moest Daley Blind zich opnieuw zien te bewijzen. Toegegeven: dat lukte veel meer dan in zijn eerste jaar bij ManU.

Van Gaal was vastberaden Blind centraal achterin te zetten. Niet zo ermee gaan lopen schuiven alsof Daley een schaakpion was. Zoals in het eerste seizoen. Van Gaal kon deze ongebruikelijke positie voor Blind bewerkstelligen door Chris Smalling naast hem te posteren. Smalling zorgde met zijn lengte voor het ‘pure verdedigende werk’. Met name koppen. Blind kon regelmatig opstomen en zijn geweldige voortzetting etaleren. Van Gaal had het verdedigende middenveld ook zo ingericht, dat dat voor Blind mede mogelijk gemaakt werd. Door onder andere Carrick en Schweinsteiger. Blind dartelde ouderwets. Zoals in zijn beste dagen bij Ajax en het Nederlands elftal. Maar ook hij kon niet voorkomen dat het seizoen van Manchester United weer in collectief mineur eindigde. In de Premier League eindige het op de vijfde plek, de groepsfase betekende al het eindstadion in de Champions League en in zowel de League Cup als Europa League werd het vervolgens uitgeschakeld in de achtste finales. Alleen het winnen van de FA Cup was een hoogtepunt. Het enige hoogtepunt onder Van Gaal zo’n beetje. Leermeester Louis vertrok noodgedwongen uit Old Traford. Blind ging een nieuwe fase in, in zijn Manchester-tijdperk.

Daley Blind met zijn eerste FA Cup voor Manchester United in mei 2016 (Bron: Twitter)

Altijd een 7
Tot verrassing van velen werd in de zomer van 2016 de bij Chelsea ontslagen José Mourinho aangesteld als nieuwe hoofdtrainer. Mourinho begon aan een grote schoonmaak. Ook Blind leek even het slachtoffer te worden. Maar zoals zo vaak zag een coach de multifunctionaliteit van de Amsterdammer in. Een zekerheid die altijd een 7 haalt. Waar je hem ook neerzet. Opnieuw kwam Blind in een team terecht met verschillende wereldsterren: Zlatan Ibrahimovic en Paul Pogba werden naar Noordwest Engeland gehaald. Door de komst van de Ivoriaanse verdediger Bailly verhuisde Blind weer naar de flank; als linksback. In het tweespitsensysteem van Mourinho kon Blind zijn aanvallende impulsen maar weer eens beter tonen. Martial en ‘Ibra’ boden hem die ruimte. In de Premier League en andere competities bleef Mourinho vaak husselen met zijn verdediging. Het Engelse competitieseizoen eindige weer dramatisch: de zesde plek slechts. Alle ogen waren echter op de Europa League gericht.

En het verhaal daarvan is bekend: met typisch ‘Mourinho-voetbal’ werd die Europese hoofdprijs gepakt. Een sleutelrol was weggelegd voor Blind. Samen met Fellaini wisselde hij de zes-positie af. Blind haalde hier weer het ouderwetse niveau van zijn laatste seizoen bij Ajax en het WK van 2014. Door supporters van de Engelse club werd hij op handen gedragen. Want Blind belichaamt ook wat veel Britten willen zien in een voetballer: altijd keihard werken, wat de omstandigheden ook zijn. Hij werd één van de populairste spelers binnen de selectie. Niks leek meer mis te kunnen gaan voor hem bij ManU. Maar Mourinho lijkt geleerd te hebben van de methode Ferguson. De Portugees dacht niet meer aan het opgebouwde krediet tijdens het vierde en uiteindelijk laatste jaar van Blind bij Manchester United.

Daley Blind met de Europa League na de finale tegen Ajax (Bron: Getty)

‘Daley’s coming home’
De in Engeland op hol geslagen transfermarkt was weer aan het overkoken toen United de ene na de andere wereldspeler, voor het ene na het andere ongeoorloofde bedrag binnenhaalde. Aanvankelijk leek Blind weer zijn oude en vertrouwde posities in de verdediging en het middenveld terug te krijgen onder Mourinho. Maar Ashley Young, Phill Jones en de van een zware blessure teruggekeerde Luke Shaw kregen de voorkeur. Het was voor Blind haast onbegonnen werk om er nog iets van te kunnen maken. Mourninho en Manchester United zeiden op z’n Ferguson’s: too little, too late. Blind moest wel vertrekken. In de winter al leek een transfer aanstaande. Onder meer Anderlecht toonde serieuze interesse. Maar Daley zat het seizoen bij United uit. Als de immer voorbeeldige werknemer. De balans na vier jaar Manchester en Daley Blind: een heel moeizaam debuutjaar, een best tweede jaar, een seizoen waarin hij medeverantwoordelijk was voor een Europese hoofdprijs en ‘afdankjaar’ tot slot. Het was echt tijd om te vertrekken.

Blind in overleg met José Mourinho langs de kant (Bron: Voetbalzone)

En dan was daar gisteren het pushbericht waarvan je wist dat die er zou komen: ‘Blind sluit zich aan bij de spelersgroep tijdens trainingskamp’. Het zoemde al een tijd rond en de Telegraaf gaf maar weer eens de definitieve bevestiging. Na vier bewogen jaren keert één van de meest multifunctionele Nederlandse spelers van dit moment, terug op het oude nest. Blind met zijn brakke zaterdagmorgenkapsel en perfect opgeschoren baardje terug in de verschillende Ajax-tricots. Het voelt ouderwets. Maar zijn al die bombarie, toeters en bellen wel te rechtvaardigen? Met als hoogtepunt het filmpje ‘Daley’s coming home’, verspreidt door de officiële clubkanalen.

Daley Blind is ‘coming home’ bij Ajax (Bron: Ajax.nl)

Ander geval
Het antwoord daarop zal door Blind zelf moeten worden gegeven. De uiteindelijke transfersom en investering zal altijd aan hem blijven kleven. Ajax kreeg vier jaar geleden 17.5 miljoen euro voor de overgang naar Manchester United. Het totale geldbedrag nu kan oplopen tot 20.5 miljoen euro. En dat voor een speler die Ajax zelf heeft opgeleid. Het snakken naar een prijs is nog nooit zo groot geweest in Amsterdam. Zeker na deze vier zeer magere afgelopen jaren. ‘Ooit kom ik terug naar huis.’ Zoveel collega-voetballers van Daley gingen hem voor met dat zinnetje. De terugkeer van clubiconen die, in tegenstelling tot de Ferguson-formule, wél loyaliteit voelden zijn op één hand te tellen. Vaak werd het niet wat beide partijen ervan verwacht hadden. Denk aan Mark van Bommel bij PSV en recent Johnny Heitinga bij Ajax.

Johnny Heitinga tijdens zijn terugkeer bij Ajax (Bron: Ajax.nl)

Deze routiniers kwamen niet voor een ‘belangrijke rol’ in de kleedkamer, of het ‘op sleeptouw nemen’ van de jonge gasten. Zij wilden volwaardige selectiespelers worden met wezenlijke bijdragen. Maar de realiteit had hun ingehaald. Daley Blind is een ander geval. Hij is 28 jaar en dus nog niet in de herfst van zijn carrière. Een belangrijke rol ziet Ten Hag zeker voor hem weggelegd. Maar gaat Blind het niveau van zijn laatste jaar bij Ajax en het WK in Brazilië halen? Daarnaast speelt de huidige Ajax-hoofdcoach niet met een echte zes. Kan Daley weer de ‘top of the bill Daley’ worden? Blind junior is weer thuis. Met vader Danny in de RvC als ongetwijfelde waker. Maar hij zal toch nog even moeten wennen aan het nieuwe interieur.

    Welcome to a place where words matter. On Medium, smart voices and original ideas take center stage - with no ads in sight. Watch
    Follow all the topics you care about, and we’ll deliver the best stories for you to your homepage and inbox. Explore
    Get unlimited access to the best stories on Medium — and support writers while you’re at it. Just $5/month. Upgrade