Generatie G(epakt)

Ik leen hier even de titel van een oude vakbondsactie ten tijde van Verhofstadt, een actie die tegen het generatiepakt gericht was. Ik was toen mee gaan betogen (als enige op mijn toenmalige werk) aangezien ik het vooral belangrijk vond om mijn stem te laten horen inzake pensioen.

De mensen die meeliepen in deze betoging waren uiteraard veelal oudere mensen en de gewoonlijke kliek vakbondsaanhangers. Op zich voel ik daar niet veel sympathie voor, aangezien ik maar al te vaak de vakbondswerking aan den lijve heb moge bezig zien bij verschillende bedrijven en meestal was het eindresultaat en vooral de mentaliteit benden alle peil. Dat zulke mensen zich dan verenigen en gekke kleurtjes dragen om “hun recht” te behouden is meestal een aanfluiting voor alles wat met recht te maken heeft.
Na deze betoging, waren de vakbonden zelfs niet meer te horen of te zien rond dit onderwerp, en werden de plannen van de regering zonder meer uitgevoerd, met nauwelijks reactie uit eender welke hoek.

Maar goed, da’s een lange tijd geleden intussen en we zijn nu aanbeland bij een periode waar nog blauwere mensen aan de macht zijn dan Verhofstadt. We zijn anno 2014 en onze pensioenen staan voor de zoveelste keer ter discussie.
We kennen het verhaaltje intussen: het geld is op (opgemorst door wat gemakshalve “de sossen” wordt genoemd, maar in realiteit evenzeer regeringen omhelst die bestonden uit Socialisten, Liberalen, Christen-democraten, Nationalisten en Groenen…) en daarom moet iedereen mee betalen.

Iedereen

Dat woordje iedereen is iets dat me nogal na aan het hart ligt. Een maatschappij, hoe benauwd, eng of vrij ook, heeft altijd een bepaalde kost. Ook al betaal je die kost niet meteen cash aan de kassa (belastingen), je betaalt ze als maatschappij èrgens.
Om een extreem voorbeeld te nemen: wanneer een dakloze op straat rondzwerft en nergens terecht kan door een heel fout beleid, dan zal die vroeg of laat doodvallen (en daarmee de maatschappij nooit zijn waarde als mens kunnen laten zien) of kan hij stelen of nare dingen beginnen doen (waar meteen de meest opvallende kost zou blijken). De verdoken kosten, zoals verloren gegane talenten zijn uiteraard niet te meten, maar zijn er zeerzeker wel, want misschien was die dode zwerver wel een chirurg in spe die ooit het leven had kunnen redden van iemand die je dierbaar is.

Met iedereen bedoelt een regering meestal: de kleine zelfstandige, de gezinnen en de werklieden (arbeider en bediende is zo afgezaagd).

Wie met iedereen niet bedoeld wordt zijn de leefloners, miljardairs, gehandicapten, grote conglomeraten, de koning, de parlementsleden, de bevriende bedrijven, de bedrijven waar de overheid een flink aandeel in heeft en al zeker niet de 1%’ers van deze wereld.

Dat zijn meestal de mensen die niet bij iedereen horen. Want omwille van verschillende politieke visies en strategische punten kan je het niet maken om bijvoorbeeld een bedrijf als Starbucks correct belastingen te laten betalen (ook al doen ze dat na lang zeuren uit goodwill een klein beetje, om in de publieke opinie OK over te komen).

De generatie de het vaakst getroffen wordt door dit soort besparingspolitiek is de generatie van na 1972 tot 1991, dit zijn zo’n beetje Generation X en Y zal ik maar zeggen.
Ze mochten voor alles 2 of meer keren betalen (een keer pensioen voor diegenen die nu met pensioen zijn, een keer voor zichzelf via de staat, en nog een keer om ècht iets te hebben op de privé markt, ook al is dat laatste ook vrij interpreteerbaar).

Als lid van die generatie heb je meestal het effect dat men hervormingen die ten goede kwamen net nà jou heeft ingevoerd. (eenheidstype in het onderwijs om er maar één te noemen)
Terwijl hervormingen waar je slecht af mee was meteen door je strot werd geramd.

Het nadeel dat je als lid van deze generatie hebt, is dat je verwacht wordt de actieve, ietwat rechtse hardwerkende mens te zijn, terwijl je eigenlijk een generatie voor je hebt gehad die meestal de goede tijden hebben meegemaakt, hier hartelijk om moeten lachen, dik profiteren en alle centjes al lang binnen hebben, inclusief goedkoop bij elkaar geleende huizen, macht, en inkomsten allerlei.
Da’s ook de generatie die met alle middelen heeft voorkomen dat er ooit aan HUN pensioen werd geraakt. U weet wel, dat geld waar wij nu 3 keer voor mogen dokken.
Ik spuw op deze generatie eigenlijk. De mensen die vaak op hun 52'ste op brugpensioen mochten, maar tegelijk beweren ‘harde werkers’ te zijn geweest en vervolgens de huurgelden van hun vele panden innen zonder er een cent kosten in te maken. Dezelfde soort generatie die nu stijgert wanneer hun gratis busticket opeens niet meer gratis zou zijn. En dezelfde mensen die eigenlijk op ecologische voetafdruk afgaand hun overbodige wagen, hond en levensstijl zouden moeten afgeven, maar in de plaats gewoon op hun lauweren rusten en nog kritiek geven aan de jongere generatie als zouden ze te hard feesten en te weinig werken.

Neen, ik hou niet zo van die generatie… als er nu ergens in dit land het is beginnen foutlopen is het vooral door de laksheid, corruptie en eigenbelang van deze mensen.
Jammer genoeg hebben die mensen van de profiteergeneratie het voor het zeggen. Ze stemmen meestal rechts, of liberaal (nuance) en kunnen daarna op hun beide oren slapen dat hun ‘rechten’ zullen verdedigd worden.

De politici laten te veel afhangen van de stem van deze profiteergeneratie. We kunnen enkel op onszelf rekenen om daar dus weerstand tegen te bieden.
Men tracht ons steeds voor te spiegelen dat “het nu eenmaal niet anders kan”, dat langer werken, dat minder verdienen, dat meer doen, dat besparen… en dat nu eenmaal iedereen mee moet doen. Men creëert een vals groepsgevoel, als zouden we allemaal in hetzelfde schuitje zitten. Dat laatste is totaal onwaar. Er zijn er die zelfs niet weten dat er een schuitje bestaat, die zo ver in hun ivoren toren zitten, dat ze niet meer beseffen dat er ook een gelijkvloers aan die toren verbonden zit.

Macht

De echte macht ligt misschien wel bij onszelf dus, in wat we kopen, waar we voor kiezen in het stemhokje, waar we nog steun aan verlenen, daar kunnen we het verschil maken.

De bedrijven, partijen en instanties die de P-generatie blijven steunen moeten we de rug toekeren, en bijgevolg dus ook tegen onze eigen huidige regering.

Wanneer we met z’n allen de schulden van de banken en de spilzucht van vorige regeringen moeten terugbetalen, laat dan echt iedereen mee betalen.
Op voorwaarde dat we, na die inlevering te hebben geleverd, zeker zijn dat zulke spilzucht tot het verleden behoort en diegenen die er het best van hebben geprofiteerd, desnoods met terugwerkende kracht, het zijn beginnen terugbetalen.

Helaas kan je niet verwachten dat er morgen een zwarte camionette voor de deur van zo’n villa stopt, de hond, de auto’s en de schilderijen samen met de bewoner oplaadt en Pinochet-gewijs doet ‘verdwijnen’. We leven voor dat soort radicale oplossingen in een utopisch land, waarbij mensen die stelen, corrupt zijn en de maatschappij vergiftigen op handen worden gedragen terwijl er simpele gewone burgers en gezinnen voor mogen opdraaien.

Al zou het in mijn opinie geen slecht idee zijn om de ‘oude garde’ op gebied van zombie-bedrijven en leden van de profiteer-generatie eens stevig aan te pakken en in de pas te doen lopen: betalen, terugbetalen, rechtzetten of: op de C130 richting ‘random’ bestemming (na het nemen van een biometrische scan, voor moesten ze ooit terug willen komen naar ons land).

Jawel, de term eigen volk eerst, maar dan heb ik het over buiten zetten van corrumperende elementen en mensen die een te grote ecologische voetafdruk hebben gecombineerd met een onveranderlijke houding.

Het klinkt uiteraard radicaal, maar in een wereld waar sommige gezinnen het hoofd niet langer boven water kunnen houden, maar toch met nog mee besparingen en Vlaanderen voor de rijken-shit geconfronteerd worden, is het misschien nodig om een stevige opkuis te houden naar alles en iedereen die eigenlijk de dans al systematisch en vele decennia ontspringt.

Op deze manier kan je je maatschappij pogen gezonder te maken, eerlijker en op lange termijn zelfs meer welvarend. Want het zijn deze corrupte, zieke elementen die ons als een ballast aan het been hangen. De moed die hier voor nodig is, en de snelheid, is vooral iets wat je in ons land niet zal terugvinden, toch zeker niet bij een regering van socialisten of rechts-nationalisten. Deze groepen zijn te zeer bezig met elks hun eigen kliek rijk te maken of tevreden te houden.
En da’s jammer… want een bedrijf dat geen belastingen betaalt en een 60'er op brugpensioen in zijn te grote villa en een bourgondische levensstijl zijn bedreigender elementen dan een werkloze die na 2 jaar nog geen job heeft gevonden, of de schoolgaande kindjes die hun rekening niet op tijd betaald krijgen via hun ouders...

Bespaar waar je wil beste regeringen, maar ergens zal de weerbots komen. Ofwel betaal je enige steun aan diegenen die in je maatschappij niet mee kunnen omdat ze zo rauw is georganiseerd, ofwel beknibbel je daarop en haal je ergens anders de nadelen (en hun bijbehorende kostprijs) binnen.

Ik roep alvast op om te beginnen reageren, te blokkeren en weerstand te bieden. Men blaast niet alleen je sociale zekerheid stilaan de lucht in als was het een Moskee in door IS-bezet gebied, men speelt ook met de toekomst van de generaties na ons, door systematische te investeren in ‘de oude garde’, de zombiebedrijven die eigenlijk al lang dood zijn maar het nog niet willen toegeven, de profiteer-generatie en de ecologische voetafdruk overschrijdende dikke egoïsten. Allemaal één pot nat als je’t mij vraagt, daarom:
- koop bewust (bij duurzame, levende bedrijven met een goed personeelsbeleid)
- stem niet op industrie-vrienden
- leef bewust, gezond en in de mate van het mogelijke ecologisch verantwoord zonder een milieufreak te worden
- reken af met wie er wetten goed keurt die de gezinnen en de levende economie treffen ten voordele van de grote bedijven
- koop niets bij grote firma’s die nauwelijks belastingen betalen (lijsten genoeg te vinden op nieuwssites en elders bij bepaalde politieke partijen)
en vooral: wees je bewust van de wapens die je in handen hebt: je stem, je geld, je gedrag en je pen.