Het ene gif is het andere niet
Mark
Mark is een louche verkoper. Hij heeft een marktkraam met mooie, ronde, rode appels. De appels verkopen vrij goed omdat Mark naast zijn kraam een grote poster heeft hangen. Op die foto staat een mooie vrouw die van een mooie appel bijt. Ook heeft Mark, om zijn appels te helpen mooi te worden, een vat met chemisch spul, en af en toe spuit hij dat in zijn boomgaard in het rond. Het gif zorgt er voor dat de appels er perfect uit zien. De appel waar Sneeuwwitje in beet, zou er zelfs jaloers op worden.
Wanneer de appels toch een beetje minder mooi zijn, verft Mark ze desnoods met de meest goedkope, loodhoudende rode lakverf. De centjes rollen goed binnen.
Tot er mensen begonnen hoesten en vergiftigingsverschijnselen begonnen te vertonen. Toen moest Mark al na enkele dagen zijn kraam opkrotten. Mark verdween in een politiewagen, en zit nu een lange straf uit in een kleine cel, samen met enkele drugdealers en een inbreker. Mark is ongelukkig en de mensen haten hem. Mark is een zielepoot die z’n eigen bevolking wilde vergiftigen om er rijker van te worden.
Hermann
Hermann is een hebzuchtige Duitser. Hij heeft een autofabriek waar mooie ronder rode auto’s worden gemaakt. De auto’s verkopen als zoete broodjes, door middel van de misleidende reclame waarin ze worden getoond terwijl er een aantrekkelijk iemand in rondrijdt op een lege baan, zonder fietsers of voetgangers in de buurt.
Ook heeft Hermann een verbrandingsmotor die nood heeft aan veel gif om lekker snel te rijden. Zelfs Sneeuwwitje zou geld lenen van de boze koningin om in zulke snelle auto willen rondrijden, ook al verpest het het leven in het bos.
Wanner de auto’s net iets minder verkopen, zorgt Hermann voor extra reclame of sluit hij een deal met corrupte politici om onrechtstreeks deze auto te subsidiëren. Maar toen kwam de politie. De uitstoot van dat gif wordt vanaf dan wel gecontroleerd, maar daar heeft Hermann een mouw aan gepast. Zijn software zorgt ervoor dat het gif niet opgemerkt wordt wanneer men het test.
De zaken draaien goed. De miljoenen rollen binnen.
Tot er mensen ontdekten dat de sjoemelsoftware er voor zorgde dat de auto’s mensen blijven vergiftigen. De mensen hoestten, leven minder lang en de longen van kindjes ontwikkelden niet zoals het hoort.
Na enkele maanden zei een politieker dat hij de mooie auto verkoop moest opkrotten, maar dat was maar om te lachen. Hermann deed rustig voort. Tot hij de haat van de mensen te irritant vondt, en een afscheidspremie van enkele miljoenen euro’s aanvaardde van de bestuurders van zijn bedrijf (onder wie zijn eigen kinderoppas).
Nu zit Harmann met enkele politici en andere industriëlen in een hotel, met mooie vrouwen en drugdealers. Hermann is een zielepoot die z’n eigen bevolking wilde vergiftigen om er rijker van te worden.
Tot Hermann een reisje naar de VS maakte. Waar er toch een politieman het nodig vond om hem op te pakken. Maar Hermann heeft goede advocaten. Geen nood.
