Wat ben je nou aan het doen? — Dagelijkse kost 09/07

Mijn hoofd bevind zich ongeveer 10 centimeter van de witte muur die over me heen lijkt te vallen. Ze zeggen dat de Twin Towers dat ook deden toen ze nog stonden; je het gevoel geven dat ze om zouden vallen wanneer je ze van heel dichtbij bekeek. Ik weet niet of het smakeloos is om deze vergelijking te maken. Omdat de Twin Towers uiteindelijk ook echt omgevallen zijn, snap je.

Misschien is het prima omdat we Nederlanders zijn, jij en ik. We kennen niemand van de overledene (of is het gevallene?) persoonlijk. Dan is het minder snel smakeloos. Denk ik.

Ik heb tijd om hier over na te denken, omdat ik plakletters op de muur aan het…ehm, plakken ben. Echt plakken is het overigens niet, het is meer een soort pulken. Elk lettertje moet van het doorzichtige folie af en op de muur blijven zitten. Het lukt niet. Dat kan twee dingen betekenen: 1. Deze muur is hier niet voor gemaakt, of 2. Ik ben hier niet voor gemaakt.

“Wat ben je nou aan het doen?” vraagt een stem achter me.

Ik verstijf. Omdat ik schrik, natuurlijk, maar veel meer nog door de woorden. Deze woorden. Deze volgorde.

Het klinkt misschien vreemd, maar deze zin is op dit moment in mijn leven mijn allergrootste angst. Dat ik me, met mijn één en al ongemak, door iets nieuws heen aan het stuntelen ben en dat iemand naar me toe komt en dit tegen me zegt. Ik heb op de vraag geen antwoord. En ik ben de afgelopen tijd nogal eens nieuwe dingen aan het proberen waarbij ik niet altijd precies weet wat ik doe. Ik voel me enthousiast, maar onwetend. Vol passie, maar met te weinig kennis. En ik ben als de dood dat iemand daar achter komt.

Rustig draai ik me om en vertel dat ik letters aan het plakken. Een logo. De persoon kijkt me aan en zegt: “Ja, dat zie ik. Maar waarom zit het achter de verwarmingsbuizen?” Nou, dat leek me wel grappig, zeg ik. Het logo gaat over kunst in de openbare ruimte. En bij kunst in de openbare ruimte staat er ook vaak iets voor het kunstwerk, waardoor je het moeilijk ziet. Het is een knipoog, voeg ik er aan toe.

“Wat leuk bedacht! Succes nog.” Ik draai me om en ga stilletjes verder met geen idee hebben wat ik aan het doen ben.