Ortalama bi türk insanı bu saydıklarının bi çoğunun farkında, şans bulup yurt dışına çıkabilmiş olanlar özellikle nezih avrupa ülkelerine veya amerikaya gidebilenler iyice olayı anlıyor, tespitler klasik tartışmaya gerek yok yinede eline sağlık. Karşılaştırmaya gelince çok yersiz olmuş kusura bakma, amerikanın en kıçı kırık yeriyle de karşılaştırsan yine üstün gelir amerika.. temel sorun şu ki, bizim kökenimiz klan kültüründen gelir fakat bu durum zamanla yozlaşıp birilerine sırtını dayama veya sürekli güvende olduğunu bildiğin aile fertlerine dönmüştür, buda bizi (temelde) çalışmadan bişeyler elde etmeye itmiştir, ve böylelikle gerileme dönemi başlamıştır vs. vs.. amerikada ise bireyselcilik ön plandadır yani kişi kendi başına korkusuzca yetiştirilir, elbette bunda ekonomik ve sosyal çevrenin ve tabiki kültüründe önemi çok, biz biraz korkutularak ve korunarak büyütülüyoruz siz ise daha özgüvenli… central parkta kayaların üzerinde bi çocuk düşmüştü 5–6 yaşlarında, annesi tepeden bağırarak şöle dedi, sen iyisin şimdi ayağa kalk, kendin düştün kendin kalkabilirsin… bizde böyle bi çocuk düşse 10 kişi kaldırmaya teselli etmeye gider… Dolayısıyla bu bizi rahatlığa itiyor, senin türk insanı samimi dediğin durumun da temelinde bunlar yatar yani aslında yardım sever olurken bi yandan da birbirimizi sindiriyoruz, çünkü yardımseverliğin ve samimiyetin tanımı bu değil, farkında olmadan birbirimize dogmalar ile kötülük yapıyoruz, tabi bunları insanımıza anlatamam sivrilirim…of yazı çok uzadı (amk) :)