Anthony

Van de week was er weer een nieuwe Parts Unknown op 24 kitchen. De laatste serie Parts Unknown, want Anthony is er niet meer.

Ik ben opgehouden waarom hij er dan niet meer is, waarom hij zelfmoord heeft gepleegd. Dat is de ziekte, denk ik dan maar, ik weet het anders ook niet meer. Ik denk aan al die mooie afleveringen die ik van hem keek. Die ene toen hij in Brazilie was en zei: zo gelukkig als nu ben ik nog nooit. Of die ene in Italie met Asia, waar de liefde vanaf spatte. Als het zo is, wat ik zag, als kijker, waarom dan toch dood willen?

Deze aflevering was hij weer in Hong Kong. Ik weet zeker, hij hield van Hong Kong, want hij was er al een paar x geweest en altijd lyrisch over de restaurantjes. Het was de laatste aflevering dat hij in Hong Kong zou zijn. Samen met Asia, en de regiseur van zijn lievelingsfilm, Christopher Doyle.

Het was een mooie aflevering. Met mooie shots. Van Hong Kong. Van restaurantjes die er volgens Anthony moeten blijven: waar je buiten kan zitten, met een biertje, een plastic stoel en een kom warme noedels.

Ook te zien: shots van Anthony. Zo mooi. Een beeld waarin hij schrijft vind ik nog het mooiste. Zou hij het toen al weten, vraag ik me af. Dat hij een jaar later er niet meer zou zijn?

Toen de aflevering afgelopen was moest ik huilen. Niet om Anthony, of nouja, misschien ook wel. Maar om het vergankelijke van het leven. Dat alles voorbij gaat. Alle mindere momenten, dus ook die momenten dat ik zo weinig slaap, ja dat ook.

Maar ook die mooie momenten. De spanningen, de verliefdheid, de kriebels in mijn buik. Het gaat voorbij. Het is allemaal zo’n afsluiting. Het doet verdriet, diep in mijn buik. En daarom moest ik huilen, denk ik