Ik weet alles beter

Genoeg dingetjes waar ik over wil schrijven vandaag, maar ik las dit stukje en toen dacht ik: oja, ik wil daar ook wat over schrijven.

Een tijd geleden, of nouja, in 2017, ik weet het nog goed, liep het niet lekker tussen mijn beste vriendin en ik. Ik voelde een behoorlijke afstand, we zaten niet in dezelfde energie, niet op 1 level. Ik wist ook wel waar het aan lag, en dat wil ik wel hier zeggen, en dat ga ik ook doen hoor, rustig maar, maar als je het leest moet je 1 ding weten: ik bedoel het niet arrogant. Echt niet

Alleen was het dus zo dat ik in 2016 zoveel angsten had losgelaten, en dat mijn bf ze nog had. Dat zegt niet dat ik verder ben dan haar, qua groei, of wat dan ook, maar dat ik dingen op een bepaalde manier zag, en zij niet. En dat geeft niets. Dat geeft helemaal niets. Er is een bepaalde quote (er zijn zoveel trouwens), dat iedereen z’n eigen weg heeft naar een bepaald doel, en de ander komt er in een rechte lijn, en de ander weer met wat zijweggetjes. Geeft niets. En weer een ander komt misschien helemaal niet, of juist bij een ander doel. Wat ik eigenlijk wil zeggen: iedereen heeft z’n eigen leven.

Toch vond ik het dus 2 jr geleden zo ontzettend moeilijk om ermee om te gaan. Want ik snapte maar niet waarom mijn vriendin het maar niet kon zien zoals het is. Slapeloze nachten had ik ervan, ik was vooral heel erg boos want “ze deed niet wat ik zei wat het beste was” (dit klinkt wel arrogant, i know), maar wat eigenlijk de druppel was: ik merkte dat mijn boosheid op mijn beste vriendin effect had op mijn humeur en dat iedereen daar last van had. En met iedereen bedoel ik mijn man en kinderen.

Ik besloot een mail te schrijven, aan mijn vriendin, en het duurde daarna nog wel een maand voordat ik de mail durfde te sturen. Mijn bf en ik besloten om minder contact met elkaar te hebben, en die afstand, dat was eigenlijk dus het beste voor iedereen.

Want in die tijd kon ik het echt loslaten. Ik realiseerde me opeens dat het niet aan mij was om haar “op te lossen”. Om haar te helen. Ik merkte ook hoe effect dat loslaten weer had op mijn humeur en dus ook voor iedereen.

Toch merk ik nu, net als Lianne, hoe moeilijk ik het blijf vinden. Dat ik het liefst iedereen wil oplossen. Wil helen. Of eigenlijk: dat ik maar niet snap waarom mensen niet naar mij luisteren, en ehm niet doen wat ik zeg. Heb nou een doel in je leven! Heb je geldzaken nou eens op orde! Zeg nou eens de waarheid tegen je vriend! Vraag nou eens gewoon om hulp!

Allemaal dingen die ik zeg tegen mensen om me heen, nouja niet in die vorm, wel op een lieve manier natuurlijk, maar luisteren ze? Doen ze wat ik zeg?

Pfff.

In deze tijden moet ik vaak denken aan mijn beste vriendin, hoe ik haar heb kunnen loslaten. En hoe fijn dat was voor mij vooral. En dat het dus precies wat ik nu ook moet doen. Me niet druk maken om anderen, het loslaten, want het is niet aan mij, en ik kan en moet het zeker ook niet willen: andere mensen fixen, helen, oplossen, beter maken. Die taak wil ik stiekem ook echt niet op mijn schouders hebben.

En bovendien: wie denk ik eigenlijk niet dat ik ben?

Nou Des dus.
Die gewoon moet leren loslaten.