Over dit weekend (en eigenlijk over de liefde)

Desbz
Desbz
Dec 2, 2019 · 3 min read

Wat zijn je plannen morgen, vroeg mijn man vrijdagavond. Ik keek hem aan. Niets, hoezo, we blijven toch gewoon thuis? Ben jij iets van plan dan, vroeg ik hem. Nouja, ik dacht, ik ga denk ik het huis opruimen, zei hij toen.

Kortsluiting in mijn hoofd. Mijn man gaat het huis opruimen.

Er gaat altijd iets mis tussen ons als hij of ik, maar vaak hij, besluit om het huis op te ruimen of om gewoon iets te gaan klussen. Dat gaat niet goed. Om deze reden. Hij vraagt mij iets, ik hoor een bijbedoeling, ik reageer kattig, hij zegt: waarom reageer je nou zo, en daar begint de woordenwisseling.

Ook deze zaterdagochtend ging het mis.
Waarom doe jij nou zo.
Waarom moet je nou zonodig nu opruimen. Waarom op een zaterdag, waarom niet doordeweeks, waarom moet je nu opeens al het grofvuil wegbrengen, en moet ik weer alleen voor de kinderen zorgen, omdat jij nu zonodig moet opruimen terwijl ik het hele jaar door zeg: he, laten we eens het huis opruimen.

Het is een kleine ruzie, ik bedoel, waar gaat het nou echt over. Niet over geld, er gaat niemand vreemd, niet over de familie of de kinderen. Het is een typische, zo vermoed ik, als je al een tijdje getrouwd bent of bij elkaar bent- ruzie.
Jij zou dit, ja maar jij zei dat, ik heb het gevoel dat je dit, ik voel me dat. Deze ruzies duren nooit lang bij ons, hoogstens een dag waarbij ik toch altijd baal want 1 dag ruzie is gewoon zonde van de fijne liefde die je ook samen kunt beleven.

Zoals ook altijd verliep dus afgelopen zaterdagochtend zoals bovenstaande. Hij wilt opruimen, naar het grofvuil EN ook naar de Ikea (op een fucking zaterdagmiddag echt wie verzint dat), ik ben moe, en denk alleen maar “wtf moet ik nu weer verzinnen voor de kids”.

We schreeuwen naar elkaar, hij zegt dat ik me aanstel, ik zeg dat hij zijn mond moet houden, de kinderen dartelen tussendoor, maken ook ruzie met elkaar, ik besluit dat het genoeg is en ga wel weer naar buiten om bij het dichtslaan van de deur nog even keihard te roepen “IK zorg wel weer voor de kinderen”.

Wat gaan we doen mama, vraagt nr1, en ik zeg: we gaan wel wandelen, even een frisse neus. De jongens zitten dik ingepakt op hun fietsjes, klaar voor de start, nr3 zit in de kinderwagen. Hij heeft een vogelmuts op, of is het nou een eekhoorn, of een uil, ik heb geen idee, maar schattig ziet hij er wel uit met zijn rode neusje van de kou. We lopen een rondje, ik koel af letterlijk en figuurlijk want het is koud, en ik vergeet al gauw de ruzie met LOML.

We lopen al snel langs een speeltuintje, mama hier even blijven, roepen de broers. Er zijn een hoop herfstbladeren te vinden, ze maken er een stapel van, ook nr3. loopt vrolijk rond met zijn eekhoorn/uil mutsje en kleine laarsjes.

Ik pak mijn telefoon erbij om een foto te maken en zie dat ik een whatsapp bericht heb van mijn man. Een foto van een verwelkt roosje die hij ergens onderaan de kast vond, de kast is verder leeg dus hij is echt bezig met opruimen.

Het is alleen een foto meer niet.

Ik schiet spontaan in de lach. Ik weet waarom hij die foto stuurt. Heust niet om zijn excuses aan te bieden, want zo is hij. Maar om mij te laten lachen. Hij weet dat ik denk “ach een verwelkt roosje, wat typisch dat ik die van hem krijg aangezien hij nooit met bloemen thuis komt”, zo’n man is hij niet. Maar het is wel de man die met de foto zegt, kijk een verwelkt roosje, een beetje als onze liefde voor elkaar vandaag, vind je ook niet?

Ik reageer niet, maak de foto van de kids. We lopen verder. Na bijna twee uur wandelen en buiten spelen kom ik thuis met 3 kinderen die allemaal een rode neus van de kou hebben.

Ben je daar eindelijk, roept hij vanuit de woonkamer. Hoe vind je de hal? Eerlijk is eerlijk: het is opgeruimd, alles staat netjes bij elkaar.

Hij komt naar me toe, geeft mij een knuffel waar ik het weer warm van krijg, en een kus op mijn koude neus.
Heb je mijn appje ontvangen, vraagt hij . “Een beetje zoals onze liefde he, dat roosje”, zegt hij er dan lachend bij.

Ja, leer mij mijn man kennen.

    Desbz

    Written by

    Desbz

    Ben een moeder en ik schrijf.