Bir gece en sevdiğim şarkıyı dinlerken, gözlerimi kapattım. Hayattan uzağa kaçtım, içimi susturdum ve sadece olmasını istediğim gibi yaşadım o karanlıkta :

"Şen kahkahalarla bozdum sessizliği, kalktım ve yemyeşil çimenlerde rüzgara karışıp, koştum. Denizin mavisini, umutla çektim içime. Gökyüzüne bakıp, mutluluktan pay aldım. 
Hiç düşmeden devam ettim o yolda. 
Düşmeden ve düşlemeye devam ederek... 
Hiç yorulmadan, hiç durmadan. Hayata sıkışmadan ve bitecek diye korkmadan ! Kendimi anlatan bir şarkı aramadan devam ettim yoluma. 
Kendi umudumu, kendime şarkı yaptım. 
Gittim, gittim, gittim ... " 
Şarkı bitti, gözlerimi açtım, düşümde aydınlattığım karanlıktan çıktım, tavanın hüzün dolu karanlığına teslim oldum. 
Yutkundum ve anladım;
hayat; 
tam da hayalin bittiği yerde , göz ucuna sıkışan gözyaşındaymış.