İki Yıl Önce Bugün

#2YılÖnceBugün yine hastanedeymişiz. Ama daha sevdiğimiz bir yerde...

Annem ilk kez öyle hastalanmış (Ani üzüntü, endişe& diabet birleşimi😑)

Yine kar soğuğu varmış. (O günden beri bir türlü ısınamadım iki yıldır)

Ben, o iyileşirken, müteşekkir, hemen unutturmaya çalışmışım, bir eğlence sorumlusu da olarak. Ama ülkede, hayatımızda yine endişelenecek şeyler bulmuşuz. (Haklıymışız da…)

Bunlarla birlikte, fikir, proje anlatmaya çalışıyormuşum -kaptırmadan. Bu işler zaman ve çevre gerektiriyormuş yine-elbette☺ Bunun için de biraz dolaşmak gerekiyor- ve dolaşmak & sorumluluklar için de para gerekiyor-normal olarak- diye düşünmüş "İyi insanlarla çalışabileceğim bir iş/işler bulayım" diye koşturuyormuşum.

Piyasada yine para sıkıntısı varmış. Biraz da bana hep öyle denk gelmiş.

Ve yine #kadın sorunları ve kadına şiddet haberleri varmış gündemde. Her gün bu kavga içinde çalışan ve harikalar yaratan kadınlar da varmış umut veren.

Yine güzel& iyi insanlar yaşama sevinci verirken, berbat insanlar pek de huzur& mutluluk saçmıyormuş elbette-yine...

Velhasılı, endişe, bir günlük doz, acı bir ara öğün gibi eksik edilmemiş ve mutluluklarımızı karartmış, umutlarımızı azaltmış/azaltıyormuş yine. Ama yine de varmış.

Bugün ise, bugündeyiz…

Şimdiki aklım olsa, aksilik ve kötülüklere fazla takmaz, mümkünse yorulmaz, hatta hiç uyumaz, proje ortaklığı yapabileceğim yeni insanlarla da vakit geçirmeye ekstra ekstra çaba harcarmışım.

Nasılsa engeller, mutsuzluk ve umutsuzluk saçanlar hep varmış.

Yarın da olacaklar.

İyi ve umut veren insanlar ve olaylar da olacak tabii.

2 sene sonra, bugün başlamış olmayı isteyeceksin” doğru bir önermeymiş.

Hala öyle…
Like what you read? Give Dilek Tosun a round of applause.

From a quick cheer to a standing ovation, clap to show how much you enjoyed this story.