“Ex Machina” by Alex Garland

Με μότο «Τίποτα δεν είναι πιο ανθρώπινο από την επιθυμία για επιβίωση» το “Ex Machina” σε σκηνοθεσία του Alex Garland βρίθει κοινωνικο-φιλοσοφικών ζητημάτων και με την ιδιαίτερη θεματική του αποτελεί ένα ψυχολογικό sci-fi thriller που εκσυγχρονίζει και ωραιοποιεί το τέρας του Φρανκενστάιν και προσαρμόζεται στο μύθο του Προμηθέα με τον πιο υπέροχα παράδοξο τρόπο.

Ο 26χρονος ταλαντούχος προγραμματιστής Caleb Smith(Domhnall Gleeson) επιλέγεται από τον δισεκατομμυριούχο εργοδότη του Nathan Bateman(Oscar Isaac), ώστε να συμμετάσχει σε ένα άκρως επαναστατικό πείραμα. Εφαρμόζοντας το πείραμα Turing, το οποίο είναι επιτυχές μόνο εφόσον ο άνθρωπος που αλληλεπιδρά με μια μηχανή δε συνειδητοποιήσει πως οι απαντήσεις προέρχονται από την ίδια τη μηχανή, ο Caleb πρέπει να αξιολογήσει εάν η Ava(η εξαιρετική Alicia Vikander), ένα θηλυκό ρομπότ με τεχνητή νοημοσύνη, έχει ή όχι συνείδηση.

Αποτελούμενο εξ ολοκλήρου από δίπολα του τύπου άνθρωποι εναντίον μηχανών, φύση εναντίον τεχνητού περιβάλλοντος και γυναίκες εναντίον ανδρών, το “Ex Machina” εξελίσσεται σε ένα περίπλοκο ψυχολογικό παιχνίδι που θέτει υπό εξέταση ερωτήματα ανθρωπιστικής και υπαρξιακής φύσεως . Ανέκαθεν ο άνθρωπος επιχειρούσε να γίνει Θεός και στην προκειμένη περίπτωση το κατορθώνει, δημιουργώντας κάτι τόσο άψογο όπως η Ava. Διαπράττει ύβρη και μπερδεύει σωστό και λάθος, καθώς το εν λόγω κατόρθωμά του καθιστά δυσδιάκριτα τα όρια της ελευθερίας και της εξουσίας που νομίζει πως μπορεί να ασκεί στο ίδιο του το δημιούργημα.

Κλειστοφοβικό, έξυπνο, ιδιαιτέρως ατμοσφαιρικό και με αργούς αλλά ποτέ κουραστικούς ρυθμούς, το “Ex Machina” σου δίνει τροφή για σκέψη, σε οδηγεί σε πολύωρες συζητήσεις περί ελευθερίας, συνείδησης και βούλησης. Σε κάνει να διαπιστώνεις πόσο μακριά και ταυτόχρονα πόσο κοντά βρισκόμαστε σε κάτι τέτοιο καθώς οι ρυθμοί της τεχνολογικής προόδου είναι κάτι παραπάνω από φρενήρεις.

Με υπέροχη φωτογραφία και γοητευτική ατμόσφαιρα, η πρώτη σκηνοθετική απόπειρα του Alex Garland γεννά ένα σύμπαν γεμάτο σκοτεινές συνειδήσεις, διλήμματα, αντιπαραθέσεις και απορίες ως προς την ελευθερία ή τον προκαθορισμό των επιλογών. Στο επίκεντρο όλων όμως βρίσκονται οι χαρακτήρες και ο τρόπος με τον οποίο επιλέγει να τους προσεγγίσει. Οι κινήσεις, τα βλέμματα, οι σκέψεις πίσω από αυτά, η ομιλία, οι χειρονομίες και ακόμα και η ίδια η στατικότητα συνηγορούν στην πραγματική σαγήνη της ταινίας αυτής. Το “Ex Machina” αξίζει την προσοχή όλων, ούσα μια ταινία επιστημονικής φαντασίας, λίγο διαφορετική από τις υπόλοιπες καθώς διέπεται από εσωτερική ένταση και όχι από θορυβώδεις σκηνές δράσης και αν το φινάλε της δεν ήταν τόσο «βολικό» θα μιλούσαμε για μια εμβληματική ταινία.