“Westworld” by HBO

Από τη στιγμή που δόθηκε στη δημοσιότητα το πρώτο trailer του Westworld πολλοί έκαναν λόγο για το διάδοχο του Game of Thrones και για μια σειρά που θα αποτελούσε ορόσημο στις τηλεοπτικές παραγωγές του σήμερα και όπως αποδείχτηκε είχαν δίκιο. Το Westworld αποτελεί μια απ’ τις πιο σπουδαίες και αριστοτεχνικά φτιαγμένες σειρές των τελευταίων ετών, κάτι που οφείλεται στους δημιουργούς του που δεν είναι άλλοι από τον Jonathan Nolan (Memento, The Dark Knight) και τη Lisa Joy, ενώ την παραγωγή έχει αναλάβει μεταξύ αυτών και ο J. J. Abrams (Armageddon, Star Wars: The Force Awakens). Η σειρά βασίζεται στην ομώνυμη ταινία του 1973 δια χειρός Michael Crichton, με πρωταγωνιστή τον Yul Brynner.

Τι είναι το Westworld

Πρόκειται για ένα δυστοπικό φουτουριστικό δράμα επιστημονικής φαντασίας, που αναφέρεται σε έναν κόσμο εντελώς διαφορετικό από ό,τι έχουμε συνηθίσει. Το Westworld είναι ένα θεματικό πάρκο-πιστή αναπαράσταση της Άγριας Δύσης, εξού και το όνομά του- το οποίο αποτελείται από ανθρωποειδή (οικοδεσπότες) που έχουν προγραμματιστεί με σκοπό να υπηρετούν κάθε φαντασίωση των πλούσιων ανθρώπων (επισκέπτες). Σεξ, βία και μάχες μέχρι θανάτου είναι λίγες μόνο από τις φαντασιώσεις που βλέπουμε να πραγματοποιούνται. Οι επισκέπτες είναι απολύτως προστατευμένοι μέσα στο πάρκο, καθώς τα ρομπότ δεν μπορούν να τους πειράξουν. Κάποιο σφάλμα όμως έχει προκαλέσει βλάβη στο σύστημα, με αποτέλεσμα τα ρομπότ να αρχίσουν να δρουν κόντρα στον προγραμματισμό τους και να αποκτούν δική τους βούληση.

Γιατί το Westworld είναι αριστούργημα

Το Westworld αποτελείται από ηθοποιούς πρώτης κλάσης. Στο ρόλο του δημιουργού και ιδιοκτήτη του πάρκου, Robert Ford, βλέπουμε τον θρύλο Anthony Hopkins, ενώ τον «Άνθρωπο με τα μαύρα», έναν πλούσιο σαδιστή βετεράνο επισκέπτη του Westworld, ενσαρκώνει ο σπουδαίος Ed Harris. Πέρα από τους δύο τιτάνες του υποκριτικού στερεώματος, οι οποίοι έχουν αποδείξει την κλάση τους, βλέπουμε τον Jeffrey Wright να υποδύεται τον Bernard Lowe, τον χαμηλών τόνων επικεφαλής του τμήματος προγραμματισμού του πάρκου, τον James Marsden, ως Teddy Flood, έναν νεοφερμένο πιστολέρο που αναζητά να αναθερμάνει τη χαμένη σχέση του και φυσικά την Thandie Newton ως Maeve Millay, μια πόρνη και ιδιοκτήτρια του σαλούν του Westworld. Άφησα για το τέλος την εξαιρετική Evan Rachel Wood, η οποία υποδύεται την Dolores Abernathy, την παλιότερη host του πάρκου, που συνειδητοποιεί ότι όλη της η ζωή είναι ένα κατασκευασμένο ψέμα. Στην ουσία η Wood αποτελεί την κινητήριο δύναμη της σειράς καθώς η επανάσταση θα ξεκινήσει από αυτήν.

Η σκηνοθεσία του είναι απ’ τις καλύτερες που έχουμε δει ποτέ στη μικρή οθόνη. Το δίπολο, αφενός των ψυχρών και σκοτεινών χώρων των ανθρώπων, αφετέρου της γεμάτης ζωντάνια απεικόνισης της φύσης και του κόσμου των ανθρωποειδών δίνει ένα εκπληκτικό αποτέλεσμα. Η αντίθεση των δύο τοπίων είναι συμβολική ως προς την αντίθεση ανθρώπων και ανθρωποειδών, καθώς οι πρώτοι είναι αυτοί που φαίνεται να ζουν με έναν μηχανικό τρόπο και όχι τα ρομπότ. Ενώ οι άνθρωποι θα έπρεπε να ζουν ανάμεσα στη φύση και να την απολαμβάνουν, ζουν σε έναν κόσμο που επειδή δεν τους είναι αρκετός, αναζητούν την εμπειρία αυτή μέσα από μια κατασκευασμένη φύση. Επιπλέον, με την επιλογή των δύο αυτών περιβαλλόντων είναι εμφανής η διαφορά ανάμεσα στην εποχή της Άγριας Δύσης και την υπερ-εξελιγμένη τεχνολογικά εποχή του σήμερα (του σήμερα της σειράς, καθώς δεν είναι γνωστή η εποχή στην οποία διαδραματίζονται όλα όσα βλέπουμε).

Το Westworld έχει μια εξαιρετική θεματολογία καθώς διέπεται στο σύνολό της από φιλοσοφικά ερωτήματα και δίνει στο θεατή τροφή για σκέψη. Μιλάμε για θέματα του τύπου τι είναι ζωή και ύπαρξη; Πού μπορεί να φτάσει ο άνθρωπος και τι είναι ικανός να κάνει; Γιατί έχει φτάσει να χρησιμοποιεί τη βαναυσότητα και τη θηριωδία για να ψυχαγωγείται; Σε αυτό το σημείο η σειρά θυμίζει λίγο το Matrix ως προς την άποψη του Agent Smith πως οι άνθρωποι είναι ένας ιός που μολύνει τον πλανήτη και πως οι μηχανές είναι η θεραπεία. Μήπως οι δημιουργοί του Westworld (του πάρκου) ήθελαν να δώσουν ζωή στα ανθρωποειδή γιατί είχαν ξεχάσει τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος; Σε πολλά σημεία τα ρομπότ μοιάζουν περισσότερο ανθρώπινα απ’ τους ίδιους τους ανθρώπους, δημιουργώντας την απορία αν έχουν προγραμματιστεί με τέτοιον τρόπο ώστε να φανεί το τι πραγματικά μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος όταν έχει τόση ελευθερία πάνω σε ένα άλλο «ανθρώπινο» ον.

Ακόμα ένα ερώτημα που θέτει το Westworld είναι η σχέση του ανθρώπου με την τεχνολογία και δη τις μηχανές. Πώς τις χρησιμοποιεί και πώς τις αντιμετωπίζει; Η εξέλιξη της τεχνολογίας είναι υπέρ ή κατά των ανθρώπων και μήπως από κει που οι μηχανές δημιουργήθηκαν για να βοηθήσουν, οδηγήσουν τελικά στην καταστροφή του ανθρώπινου είδους; Είναι εμφανείς οι επιρροές από Orwell και Chaplin όπου οι μηχανές έχουν πάρει τα ηνία και χρησιμοποιούνται με τέτοιο τρόπο, ώστε εν τέλει λειτουργούν εις βάρος των δημιουργών ή/και των υποστηρικτών τους.

Ακόμα ένα θέμα που διερευνάται είναι η απόκτηση συνείδησης και βούλησης από τα ανθρωποειδή. Εξαιτίας ενός λάθους στον προγραμματισμό τους τα ρομπότ ξεκινούν να δρουν με τον δικό τους τρόπο, να έχουν αναμνήσεις και να αμφισβητούν τον κόσμο στον οποίο ζούσαν τόσα χρόνια. Και μόνο στην ιδέα ότι υπάρχει κάτι περισσότερο, θέλουν να κάνουν ένα άλμα και να ανακαλύψουν μια δική τους αλήθεια. Θέλουν να χειραφετηθούν και να ζήσουν τη ζωή που τα ίδια θα έχουν επιλέξει και όχι μια ζωή που θα τους έχει επιβάλλει κάποιος άλλος.

Επιπλέον, είναι εμφανές το δίπολο κέρδος vs ηθικής. Κάποιοι υψηλά ιστάμενοι του Westworld έχοντας μοναδικό στόχο το κέρδος και με κινητήριο δύναμη την απληστία τους, κάνουν τα πάντα για να αυξήσουν τα ποσοστά τους και να πλουτίσουν. Το χρήμα και η δόξα είναι τα μόνα που τους ενδιαφέρουν και γι αυτό πηγαίνουν κόντρα σε κάθε κώδικα ηθικής και κάθε ιδεολογία, αδιαφορώντας για τις συνέπειες.

Το HBO μας έδωσε για ακόμα μια φορά μια παραγωγή που σημάδεψε τη σημερινή τηλεοπτική εποχή. Μια σκοτεινή σειρά που αφήνει το στίγμα της μέσα από το πρωτότυπο σενάριο και τα θέματα με τα οποία καταπιάνεται. Πρόκειται για μια σειρά που έχει σαφείς επιρροές και κάποιες ομοιότητες (ως προς τη δομή και το concept) με Black Mirror, Jurassic Park, Groundhog Day, 1984 και Cabin in the woods, αλλά είναι δομημένο με τέτοιο τρόπο που πραγματικά ξεχωρίζει. Κάνει τον θεατή να σκεφτεί και να αναρωτηθεί για θέματα που αφορούν-άμεσα ή έμμεσα-την καθημερινότητα και τη ζωή και που δεν έχουν βρει ακόμα απαντήσεις. Από το πρώτο κιόλας επεισόδιο και από το εκπληκτικό intro σου δείχνει περί τίνος πρόκειται και σε κάνει να ανυπομονείς για τη γεμάτη ανατροπές συνέχεια. Είναι μια σειρά που έχει κάνει κοινό και κριτικούς να παραμιλούν και να κάνουν λόγο για την καλύτερη σειρά-ίσως- της δεκαετίας. Είναι σίγουρο πως οι φανατικοί του sci-fi θα την αγαπήσουν, ενώ οι υπόλοιποι ίσως να μην της δώσουν τη σημασία που της αρμόζει. Είναι πάντως μια αριστουργηματική σειρά.

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.