Περί Πανελλαδικών, «επιτυχίας» και «αποτυχίας»

Κάθε χρόνο τέτοια εποχή, συναντάς στο διαδίκτυο και στον «έξω κόσμο» κυρίως δύο τύπους γονέων: αυτούς που φουσκώνουν από περηφάνια για «το κορίτσι μας» που πέρασε στη Νομική και αυτούς που παραμένουν σιωπηλοί και ντροπιασμένοι, γιατί, λέει, το παιδί δεν κατάφερε κάτι περισσότερο από μια σχολή, π.χ., Ιχθυοκαλλιέργειας.

Ψυχολόγος δεν είμαι και μπορεί να έχω άδικο, αλλά έχουμε σκεφθεί μήπως είναι παράλογα καταστροφική η άποψη ότι ένας άνθρωπος είναι ικανός και χρήσιμος μόνον εάν έχει μπει σε κάποια «αποδεκτή» κοινωνικά σχολή; Πραγματικά εξοργίζομαι όταν βλέπω γονείς να μην αντιλαμβάνονται την πίεση που ασκούν οι ίδιοι στα παιδιά τους, τα οποία το τελευταίο πράγμα που χρειάζονται μετά από τόσο διάβασμα, τόση κούραση και συχνά εξουθένωση, είναι μια επιτιμητική στάση (έστω και κεκαλυμμένη — ξέρετε, τα παιδιά δεν είναι χαζά).

Οι πανελλήνιες είναι μια μάχη από τις πολλές που δίνουμε όλοι στη ζωή μας και όχι αναγκαστικά κάτι παραπάνω. Κανείς δεν εγγυάται τίποτα για το μέλλον κανενός, και η απόδειξη είναι τόσο οι άνθρωποι που παράτησαν σχολές Νομικής και Ιατρικής για να κάνουν τελικά κάτι άλλο που αγαπούν περισσότερο (και πολύ μπράβο τους) όσο και εκείνοι που πέτυχαν σπουδαία πράγματα χωρίς να έχουν πτυχίο στην τσέπη τους.

Αν ο γονιός στηρίζεται στην επιτυχία του παιδιού του για να νιώσει περήφανος γι’ αυτό, μάλλον κάτι ήδη δεν πάει καλά

Είναι ένα πρώτο στοίχημα, που μπορεί και να χάσεις. Όπως και κάθε στοίχημα στη ζωή σου. Δεν έγινε κάτι τρομερό. Θα προσπαθήσεις ξανά, ίσως κάτι άλλο, ίσως διαφορετικά, ίσως τελικά κάνεις αυτό που πραγματικά θέλεις, χωρίς να πέφτουν επάνω στις πλάτες σου τα «πρέπει» μια βαθιά υποκριτικής και ψυχικά πάσχουσας κοινωνίας, τα «θέλω» των γονιών σου και συχνά τα δικά τους απραγματοποίητα όνειρα.

Εξάλλου, αν ο γονιός στηρίζεται στην επιτυχία του παιδιού του για να νιώσει περήφανος γι’ αυτό, μάλλον κάτι ήδη δεν πάει καλά. Απεναντίας, μακάρι όλοι να μαθαίναμε από μικροί να αποτυγχάναμε και να μας δίδασκαν ότι είναι ΟΚ να αποτυγχάνεις και να μας έκαναν να πιστεύουμε στον εαυτό μας ακόμα περισσότερο όταν πέφτουμε — γιατί τότε είναι που ξυπνάς, παίρνεις τα μεγαλύτερα μαθήματα και επαναπροσδιορίζεις τη στάση σου, τον τρόπο σκέψης και δράσης σου.

Για να μη μακρυγορήσω άλλο, όλοι μας γνωρίζουμε από πρώτο χέρι ότι η αποτυχία είναι αναπόσπαστο μέρος της ζωής μας· επομένως είναι μάταιο να κλείνουμε τα μάτια μπροστά της ή –ακόμα χειρότερα– να πενθούμε λες και χάσαμε την ευκαιρία για παντοτινή ευτυχία. Τελικά το θέμα δεν είναι να μην αποτυγχάνεις, αλλά να αποτυγχάνεις γενναία και ηρωικά και να στέκεσαι στα πόδια σου ξανά χωρίς ψυχολογική φθορά στα μέσα σου, αλλά με πείσμα και λίγη εμπειρία παραπάνω.

Και όπως είπε και ο Pete Becker στα «Φιλαράκια» (αφού βέβαια τον έκαναν τόπι στο ξύλο μέσα στο ρινγκ): “When I set out to create Moss 865, do you think it just happened overnight? No. There was Moss 1, that burnt down my Dad’s garage, there was Moss 2 that would only schedule appointments in January, and 862 others that I learned from, just like I learned from this fight, never to let a guy stand on my neck.”

Dimitris Arabatzidis

Written by

Welcome to a place where words matter. On Medium, smart voices and original ideas take center stage - with no ads in sight. Watch
Follow all the topics you care about, and we’ll deliver the best stories for you to your homepage and inbox. Explore
Get unlimited access to the best stories on Medium — and support writers while you’re at it. Just $5/month. Upgrade