ตอนเด็กมีความฝันมากมาย อยากทำนู้นนี่ สนุกสนาน อยากไปให้ถึงทุกที่ดั่งใจหวัง รุ้งงดงามเพียงใดก็อยากจะปีนป่ายขึ้นไปให้ถึงด้วยใจที่เรียกร้อง

โตขึ้นมา เหตุผลมากขึ้น สมองไร้จินตนาการแต่ตอบสนองกับเงินทองที่ไหลเข้ามา เราเริ่มมองหาคำว่าชีวิตคืออะไร ความสุขอยู่ตรงไหน ความไม่พอใจในการมีชีวิตอยู่บนโลกเพิ่มขึ้น

จนสุดท้ายสมองว่างเปล่า ร่างกายไร้เรี่ยวแรง ทุกอย่างย้อนกลับไปหาความฝันในวัยเด็ก ตาปิดลงโดยที่ยังมีคำถามค้างคามากมาย

นี่แหละชีวิตของคนไม่รู้จักปลงและปล่อยวาง บางครั้งควรใช้ชีวิตแบบเด็กๆบ้าง อย่าไปยึดติดกับอะไรให้มาก ตายไป ทุกอย่างก็เท่ากับศูนย์ ไอ้คำถามที่หาคำตอบไม่ได้ก็เผาไหม้ไปกับร่างเรานี่แหละ

Show your support

Clapping shows how much you appreciated Potsawat Sirichan’s story.