Koffie kopen

Het was een drukke dag… Ik had een beetje last van stress en wist dat het geen goed idee zou zijn om veel koffie te drinken. Toch kon ik mijn behoefte niet onderdrukken dus toen we bij de Lidl waren zei ik tegen mijn vriend: “Ik wil ook nog even koffie halen bij de Appie…” “Ik ga daar niet naar binnen hoor… Die klote hamsters”

Bij de Appie aangekomen wacht mijn vriend buiten op het bankje. Bij de stokbroden staat onze buurman, een knappe jongeman met grijs haar en blauwe ogen, die altijd net iets te intens overkomt. Ik voel me meteen ongemakkelijk. “Verse WARME stokbroden” zegt hij met een knipoog. “lekker stevig”. Ik voel het ongemak, zo’n drukkend warm gevoel op de kaken, direct opkomen en wens hem een fijne borrel om er vanaf te zijn. “Dat zal wel lukken met een warme stok” Zegt hij met een grijns.

De buurman blijft een beetje in mijn buurt zweven, zogenaamd zijn boodschappenlijstje bestuderend. Elke keer als ik per ongeluk zijn kant op kijk volgt er een knipoog… Het lijkt wel of hij me volgt.

Op een onbewaakt ogenblik, als hij een wig brie uit de koeling pakt, knijp ik er tussenuit naar het koffieschap. Ik pak snel een pak Perla Decafe en vlucht naar de kassa. Oh nee hij komt de hoek om!

De kassajuffrouw helpt de bejaarde vrouw voor mij haar kleingeld uittellen. Het is een Pinkassa maar deze dame is niet uit te leggen dat ze hier dan niet kan betalen… Heeft hij me gezien? Ik duik in mijn hoodie en doe alsof ik er niet ben. “5,20–5,25–5,30–5,35…”

Eindelijk kan ik dan afrekenen! Mijn vriend zit op het bankje langs het gangpad op mij te wachten… “Was dat die enge buurman?” “Hij wilde mij zijn warme stokbrood laten zien…”

Like what you read? Give Dutch Undesignweek a round of applause.

From a quick cheer to a standing ovation, clap to show how much you enjoyed this story.