Бийр минь сормуус нь чийгтсэн нүд шиг харагдсан тэр өдөр

Би шүлэг бичвэл л гоо нүдний нулимсыг арчих зоригтой болох юм шиг санасан.

Биелдэг зүүдтэй, мөрөөдөхөөс өөрийг хийдэггүй хулчгарт

Сайхан санаа байсан.

Бага хүүхэд байсан л даа…

Бас

Анир чимээгүй надаас аминчлан

“Аялгуу бүхнээс намайг

авч үлдээрэй” хэмээхийг сонссон.

Дуулж чадахгүй, уйлж мэдэхгүй тэнэгт их амархан санагдсан ч

Аргадангуй үглэж буй нэгний амьсгалаа залгисан чимээгүй хором

Аварч чадах хувь заяа ийн эхэлсэн.

Бага залуу яваа л даа…

Бас

Дурсамжууд сэдэрч эхлэхэд бус

Замхран төгсөхөд нь санаа алдах л сайхан юм байна…