Bazen bağırmak istiyorum, kalbimin içi kırıklarla doluuuuu! Bunu neden kimse görmüyor, diye.

Kırıkların üzerine basa basa geziniyorlar kalbimde. Sonra ayakları kanıyor, suçlusu yine ben oluyorum…

Bu gecenin yazısı

Bir hayat hep böyle mi devam eder. Yarım kalışların üzerine, tekrar tekrar yarım bırakılıșlarla. Her seferin de hayat denen bu öğretmene heyecanla parmak kaldırıp, yanlış cevabı veriyorum. Sonra da işte öylece bükülüyor boynum, her zaman hevesleri yarım kalır bu çocuk yüreğimin.

Tam olmak, tamamlanabilmek…

Bazen bir insanın gelişini aylarca, yıllarca beklersin. Sonra gelmeyeceğini, aslında o insanın hiç var olmadığını düşünmeye başlarsın. Herkesin bütün olabilmek için o her nerede ise çıkıp gelen yarımına bakıp, onları hayretle izler, imrenir hatta bazen kıskanırsın. Umudunu yitirmeye başlar, hiç…

Anladım ki beni ailemden başka kimse içten bir biçimde sevmeyecek. Bunu anlamak için 23 yıl geçmesi gerekiyormuş belki de. Hayır aslında bunun yaşla hiçbir ilgisi yok.

Özgürlük müdür yalnızlık…

“Yalnızlık umudumu kırıyor; yanımda birilerinin olması üzerime ağırlık yapıyor."
Aitlik duygusunu yitirdiğimi görüyorum, beni mutlu eden yalnızca özgürlük, özgür olduğum düşüncesi. Kısacık ömrüm hakkında bir başkası için ya da bir başkası istiyor diye değişiklikler yapmak... Akıl…